Van Gaal’s missie

Nu al meer dan de helft van de 64 wedstrijden tijdens het Wereldkampioenschap Voetbal gespeeld is, mag er best even pas op de plaats gemaakt worden voor een evaluatie van wat er tot nu toe in de Braziliaanse stadions vertoond werd, ondanks dat ik lang niet alles gezien heb. Gelukkig niet, durf ik nu al te zeggen. Want als dit de crème de la crème is van het mondiale voetbal van dit moment, dan is het ernstig gesteld met de stand van die sport die wereldwijd nog zo geliefd is. Nog, zeg ik dus met nadruk, want als hiermee mensen blijvend naar de velden en stadions gelokt moeten worden, dan ziet de toekomst er voor het voetbal heel donker uit. Van opwindende wedstrijden is er nauwelijks sprake geweest. Van excessen des te meer. Grof spel, gele en rode kaarten en pogingen om strafschoppen te versieren dan wel de tegenstanders sancties aan te smeren, een bijtende speler, arbitrale dwalingen. Ze waren schering en inslag en bepaalden vaker het verloop van de wedstrijden zoals ze ook van invloed waren op het meestal vertoonde spel, dat overigens sowieso onder de maat bleef. Wat toeschouwers en media niet kon verhinderen om breeduit gejubel te laten horen.

Wat dan hoofdzakelijk de uitingen waren van gestreeld chauvinisme of nationalisme omdat het eigen land een overwinning had geboekt. Want dat blijkt toch het meest te tellen. Waardoor het doel, die zege, die doelpunten, de daarvoor gebruikte middelen tijdens dit WK blijkt te heiligen. Met als meest sprekend voorbeeld onze eigen Oranje – team dat met haar hotseknotsbegoniavoetbal, dat door de ingewijden dan reactievoetbal genoemd wordt, maar niet om aan te zien is, alom, ja zelfs wereldwijd bewierookt wordt omdat het de punten en de winst zo effectief weet te pakken. Hoezo Hollandse school, hoezo mooi positiespel? Alleen het resultaat telt volgens de thans geldende wetten van het internationale voetbal. Met dus als uitkomst een WK met een Nederlands elftal dat voor de ware liefhebber van het spel niet om aan te zien is noch om te verteren. Maar een kniesoor die daar om maalt, zolang ons Oranje maar mee blijft doen en tellen en er voor past om in haar eigen, zo veel geroemde schoonheid te sterven. Zoals tot nu toe drie keer is gebeurd en wat ons nu dus niet weer mag overkomen. Dat moet de missie van Louis van Gaal wel zijn. Want hoe kan hij zichzelf en ons eigenlijk allemaal anders zo met dit spel verloochenen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Van Gaal’s missie

  1. sjoerd zegt:

    Het voetbal zoals het nu is lijkt meer op rugby…

  2. Mack zegt:

    Geheel oneens, net als vier jaar geleden. Tot over vier jaar maar weer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s