De urgentie van onzin

De krant biedt dagelijks een venster op de wereld met telkens verrassende vergezichten op de meest onverwachte urgenties. Tussen alle voorspelbare berichten over reuring in het Midden – Oosten, over economische malheur of tegenslag of over de Europese eenwording doemt er altijd wel een nieuwsfeit op waarvan de relevantie moeilijk in deze tijd te plaatsen is, maar dat er tegelijk blijk van geeft dat er mensen zijn die zich nog druk kunnen maken over of interesse hebben in zaken die lastig te rijmen zijn met de actualiteit en moderniteit. Niet dat alles waar men zich mee bezig houdt, er toe moet doen of van levensbelang dient te zijn. Verre van dat. Het mag gerust ook wel eens helemaal nergens over gaan, als het maar een duidelijke vorm van amusement blijft zonder dat er loodzware pretenties aan verbonden zijn. En daar ontbrak het zo op het eerste gezicht, maar ook bij nader inzien en bij verdere lezing van het betreffende bericht duidelijk aan in de lans die door een Maastrichtse jurist gebroken werd voor de emancipatie van de vrouwelijke adel in Nederland. Sterker nog. Hij vond het de hoogste tijd worden voor een nieuwe wetswijziging die ook de overerfbaarheid van adellijke titels in de vrouwelijke lijn mogelijk zou maken.

Het volgens hem treurige feit doet zich namelijk voor dat als een vrouw van adel trouwt met een man zonder adellijke titel, dat een kind uit zo’n huwelijk niet tot de adel kan toetreden, terwijl dat andersom wel kan. Die misstand is des te schrijnender omdat ook buiten het huwelijk geboren en geadopteerde kinderen van een edelman diens adellijke titel kunnen overnemen als hij met een niet adellijke vrouw getrouwd is. En waarom is het allemaal zo scheef gelopen? Geloof het of niet. Om de doodeenvoudige reden dat de Tweede Kamer deze nu bepleitte wetswijziging in 1994 tegenhield omdat ze bang was dat er teveel adel zou komen als de overerfbaarheid van adellijke titels in deze vrouwelijke lijn geëmancipeerd zou worden. Waar onze volksvertegenwoordiging zich niet mee bezig houdt of moet houden. Zijn ze daarvoor gekozen? Als het aan deze Maastrichtse jurist ligt dus wel, die van de aan hem geboden gelegenheid gretig gebruik maakte door de hele kwestie onder de aandacht te brengen van de in zijn gehoor aanwezige koning en twee ministers en daaraan zo het verdiende stempel van urgentie te geven. Waarbij de maatschappelijke relevantie verder buiten elke beschouwing bleef en de Tweede Kamer vooral lustig mag gaan hobbyen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De urgentie van onzin

  1. sjoerd zegt:

    Voor mij mogen ze al deze titels schrappen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s