Gedachten bij een processie

Morgen vindt in mijn dorp weer de jaarlijkse Sacramentsprocessie plaats. Omdat ik niet religieus noch kerkelijk ben opgevoed, ligt het voor de hand dat ik er met een dubbel gevoel naar kijk. Overigens met alle respect voor ieder die zich geroepen voelt om eraan deel te nemen. Maar steeds weer en nog altijd weet ik niet goed wat ik ermee aan moet. Verschillende gevoelens, gemengde dus, strijden bij mij om voorrang, zonder dat ik ze precies hun plaats kan geven. En het misschien ook wel niet wil. Allereerst is er de magie en mystiek die het hele gebeuren omgeven, welke ook nog versterkt worden door tradities en locale bijzonderheden. Waardoor een sfeer ontstaat die met name aantrekkingskracht krijgt en waarvan ook een grote schoonheid uitgaat door de waarachtig prachtige muziek die voortdurend opklinkt in de vorm van de fraaiste koralen als die gespeeld worden door onze plaatselijke fanfare. Als dan de hele stoet trekt, of liever gezegd voortschrijdt, begeleid door dat tromgeroffel dat alleen bij processies hoort, dan weet je dat daarmee de kern van de Limburgse cultuur getroffen en uitgedragen wordt. Waarbij zelfs de devotie en toewijding met alle rituelen die erbij horen, daar een onlosmakelijk deel van uit maken. Niets mis mee en moet zelfs zo om ook als buitenstaander dat specifieke gevoel te kunnen krijgen.

Maar haaks daarop staat dat ongemak dat tegelijk bij mij optreedt als ik alle parafernalia zie die kennelijk een wezenlijk bestanddeel van die processie vormen, het brandpunt zijn waarop al die devotie zich lijkt te moeten richten. Met heiligenbeelden die mee worden gedragen en voor omstanders een reden, een aanleiding, een noodzaak zijn om ervoor te knielen omdat ze naar ik meen te begrijpen het ‘allerhoogste’ vertegenwoordigen. En daar mis ik de aansluiting dus volledig en zie ik alleen maar in verwondering toe hoe mensen zich bij wijze van spreken ter aarde werpen voor een beeld, een afbeelding waaraan om voor mij onnaspeurlijke redenen ooit mystieke kracht is toegekend. Wat, zoals door mij al gezegd, mij ver boven de pet gaat, omdat datzelfde beeld toch echt door mensenhanden is gemaakt, zoals het ook door tussenkomst van menselijke wezens goddelijke kracht of een hogere macht heeft gekregen. Waardoor ik af en toe als ik een kwader moment heb en aan die processie denk, mij moeite moet doen om me niet aan allerhande kwalificaties over te geven. Dan denk ik maar aan het mooie weer, alle versieringen en de fraaie klanken die deze kerkelijke en typisch Limburgse gebeurtenis omgeven en aldus eigenlijk de zomer inluiden. Zodat ik per slot van rekening niet eens meer van gemengde gevoelens kan spreken.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Gedachten bij een processie

  1. sjoerd zegt:

    Soms is het beter te zwijgen en die mensen gewoon hun gang te laten gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s