Mijn Oranje – gevoel

Deze vrijdag de dertiende juni is de bij uitstek geschikte datum, het gewilde moment voor iedere Nederlander om nog eens bij zichzelf vast te stellen hoe het gesteld is met zijn of haar identificatie met het vaderland. Waar sta ik op de schaal van nationaal chauvinisme, is de gerede vraag die iedereen zich mag stellen. Want is er een beter ijkpunt daarvoor te bedenken dan de wedstrijd die ons Oranjeteam vanavond speelt tegen Spanje in het kader van het Wereldkampioenschap Voetbal? Over sentimenten gesproken. De aloude vijand uit de Tachtig-jarige oorlog staat weer tegenover ons. En welk land hield ons in 2010 af van die zo verlangde voetbalwereldtitel? Juist ja. Spanje dus. Voor elke Nederlander redenen genoeg om de onvervalste vaderlandsliefde weer te mobiliseren en zich te scharen achter de Oranjemannen die de eer van onze natie hoog zullen en willen houden. Dat is zo ongeveer het sjabloon en tegelijk het brandpunt voor het nationaal Nederlands gevoel dat vanavond dus hoogtij moet vieren voor wie daar gevoelig voor is of er uit de grond van zijn hart wat voor voelt. Aan mij gaat die hausse en furie steeds meer voorbij. Hoewel behept met interesse en een zeker enthousiasme, laat ik mij allang niet meer meeslepen in die gekte.

Die schijnt telkens weer te moeten ontstaan als er een internationale voetbaltitel op het spel staat, waarnaar ons land ook mag meedingen. Het aantal bijverschijnselen neemt zo hand over hand en ook in omvang en impact toe, onder invloed van commercie en reclame, dat het maatschappelijk leven er wel beheerst door lijkt te moeten worden. Voor individuen is er geen ontkomen meer aan. Je wordt met een scheef oog bekeken als je je afzijdig houdt, wordt mij zelfs gewaar in Limburg, waar in deze tijden van nationale idiotie en hysterie de nuchterheid nog een beetje de kans krijgt, omdat men hier nu eenmaal niet zo Hollands denkt en voelt. Maar niettemin heerst ook in dit diepe Zuiden het Oranje en word je geacht die polonaise mee te lopen. De druk op latent nationalisme neemt toe en wordt al voelbaar. Met van mijn kant dan mijn natuurlijke reflex om me tegen die collectief uitgeoefende kracht te weer te stellen en dus aan die bijna geprogrammeerde gekte vooral niet mee te doen. Want ik ben te zeer gesteld op mijzelf, mijn identiteit en eigenheid, om die uit te leveren en uit te verkopen aan reclamemakers en commercie die alleen maar willen dat je in hun Oranje met hen meeloopt.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn Oranje – gevoel

  1. sjoerd zegt:

    Voor voetbal gaat de tv hier niet aan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s