Met ijzeren regelmaat

Met de ijzeren regelmaat die kenmerkend moet zijn voor zijn systeem, er wel deel van uit moet maken, loopt hij dagelijks zijn rondjes met zijn poedel. Al minstens veertig jaar en zonder een dag over te slaan, omdat dat de tijd is die ik hier nu woon. Acht keer per dag, om de twee uur, komt hij langs, met zijn hondje dat achter hem aan trippelt. Hij heeft er inmiddels een paar versleten en is nu aan zijn derde exemplaar toe. Het aantal schoenen moet minder slijtvast zijn geweest en zal zonder twijfel vele veelvouden ervan bedragen, als er dagelijks toch acht keer telkens anderhalve kilometer door hem op wordt gelopen, te meer als die altijd op een zondagse en elegante leest geschoeid zijn. Want voor minder doet meneer zijn rondje niet. Het oog mag wat hem betreft best wel wat willen. Het is dat beetje luxe dat hij zich bij zijn ijzeren en slaapverwekkende discipline permitteert. Waardoor je uiteraard ook een beter entree hebt bij mensen als je er naar behoren uitziet, te beginnen dus bij de schoenen die je draagt. Daar blijft het hem namelijk voor alles om te doen.

In zijn kleine wereld die zich uitstrekt in een straal van die anderhalve kilometer rond zijn woning, voortdurend de peilstok hanteren om te weten wat er aan de hand is en wat er speelt. Allereerst met de ogen open en met gebruikmaking van dat scherp ontwikkeld waarnemingsvermogen waar hij prima mee weg komt in dat observatiegebied waar hij elk steentje en iedere ademstoot kent en herkent. Zo heeft hij ook dat geoefend oor dat ieder verhaal dat hem daarbinnen bereikt, kan wegen en interpreteren en zo nodig voorzien van een eigen uitleg en verklaring om zelf ook een onderscheidende rol in die eigen wereld te kunnen spelen. Met niet al te ver reikende ambities houd je het daarmee best vol, zie ik aan deze man die ook nog eens geen jaartje ouder wil worden getuige zijn bijna modieuze en vlotte verschijning, waarin zijn leeftijd van tachtig jaar niet te herkennnen valt en zelfs de verwachting oproept dat hij deze gang, die voor velen het uiterlijk van de tredmolen heeft, nog lang, misschien wel tien jaar zal volhouden. Zodat er niet gek van opgekeken hoeft te worden als hij ook nog zijn vierde poedel en ons allemaal overleeft. Omdat ijzeren regelmaat, hoe geestdodend ook, blijkbaar loont en zo te zien levensverlengend werkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Met ijzeren regelmaat

  1. sjoerd zegt:

    Zo zie je maar weer Rob, je moet gewoon een hond nemen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s