Een legende om zeep geholpen

De popmuziek en de hele sfeer en cultuur eromheen blijft een merkwaardig fenomeen dat zich maar niet van zijn onvolwassenheid weet los te maken. Met alle tegenstrijdige gevolgen vandien. Maar ja, hoe kan het anders met een vorm van kunst, want zo mag het gerust genoemd worden, die nog geen vijftig jaar zijn eigen plaats en identiteit heeft verworven. Aan de ene kant kenmerkt ze zich door vluchtigheid en heerst de waan van de dag er als nergens anders. Waardoor commercie en de op enig moment geldende mode gezichts – en trendbepalend zijn. Het zal wel te maken hebben met de vitaliteit, de energie van de jeugd die deze muziekvorm met name omarmt, dus vooral niet op zoek is naar uitingen die al te lang beklijven. Dat is de meeste sprekende kant van de medaille, die ook het meest in het oog springt. Waartegenover een verrassende andere kant staat welke met name de laatste jaren steeds meer tot uiting komt. Want dwars tegen de verdrukking van de moderniteit in die zo bepalend is voor de popmuziek en daarin dus stroming op stroming genereert, duiken steeds meer oudere artiesten op die of een graantje van de massaliteit die de belangstelling voor de popmuziek regeert of met hun aanwezigheid en verschijning deze muziekstroming een blijvende waarde willen verschaffen.

Of zijn ze gewoon verslaafd aan hun vroeger succes waardoor ze zich gedwongen voelen om voort te borduren op de patronen die hen vroeger tot gerespecteerde sterren maakten. Het laatste lijkt toch het meest het geval getuige de gretigheid waarmee eminences grises als Leonard Cohen en Bob Dylan ondanks hun stramme ledematen en aangetaste stemmen toch de internationale podia menen te moeten bestijgen. Met als meest recente en misschien nog wel pijnlijkste voorbeeld de kortstondige hype rond de aanwezigheid van de Stones op Pinkpop van dit jaar. Onbegrijpelijk omdat ze zeker twintig, misschien wel dertig jaar niets substantieels en nieuws aan hun repertoire hebben toegevoegd noch een bijdrage hebben geleverd aan de ontwikkeling van de popmuziek. In feite zijn ze zich in die tijd slechts blijven herhalen en alleen maar grijzer, ouder en ongeloofwaardiger geworden, om niet te zeggen een karikatuur van zichzelf zoals ze in de zestiger en zeventiger jaren waren. Jammer, van die legende die zichzelf zo om zeep helpt, maar die daarbij geholpen wordt door die schare senioren die ook maar geen kans zien om afscheid te nemen van hun toenmalige jeugd. Wat even spijtig is en zelfs een beetje beklagenswaardige vormen begint aan te nemen. Omdat oud zijn ook leuk is en nog meer bekoringen biedt als men met de tijd meegaat.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

9 reacties op Een legende om zeep geholpen

  1. Laurent zegt:

    Ja, maar een probleem is wel dat er de laatste 15 jaar überhaupt weinig aan de popmuziek wordt toegevoegd. Dat wil zeggen, ik denk dat er wel degelijk heel begaafde muzikanten rondlopen, maar die krijgen geen publiciteit. Het is voornamelijk plastic wat we voorgeschoteld krijgen.

    Leonard Cohen moest overigens uit pure financiële noodzaak het podium weer bestijgen, want zijn manager bleek er met de poet vandoor.

  2. basstarter zegt:

    ik ben het niet helemaal eens met de stelling dat je moet stoppen omdat je oud bent. Je hebt er ook enig lef voor nodig in deze jeugdcultuur en inderdaad jong geleerd is oud gedaan. Ik vind het wel interessante overwegingen om dit eens te herbloggen op mijn eigen weblog. Ik hoop dat je dat niet erg vindt.

  3. basstarter zegt:

    Dit is op Bas gitaar Starter herblogden reageerde:
    Het zijn van die dingen waar ik ook wel eens over nadenkt. Geboren in 1961 en op mijn 69 nog eens begonnen met bassen. Ik ga ook door tot ik niet meer kan.

  4. Margo zegt:

    Die oude liedjes als Paint it Black, en Can’t get no Satisfaction kan ik alleen maar aanhoren omdat ze na 50 jaar nostalgisch zijn geworden. Ik vond de Stones altijd een stel maffe lawaaimakers. Wie ze nu wilde zien op Pinkpop kwam ook puur uit nostalgie, denk ik.

  5. sjoerd zegt:

    Bejaardenrock van de bovenste plank. Eigen vliegtuig, wat door de wereld crossen en vet opstrijken… Ik geef ze groot gelijk.

  6. Laurent zegt:

    Er is niks op tegen om op je zeventigste muziek te maken. Het kan alleen wat raar overkomen als je de nummers moet spelen die je als 22-jarig testosteronkanon geschreven hebt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s