De stilte van Voordorp

Aan paradoxen, contradicties of wat onder zo’n noemer gerangschikt kan worden, ontbreekt het in een mensenleven niet. Tenminste als dat een beetje geleefd wordt. Dat dat zich langs een rechte lijn volgens de wetten van de logica, laat staan overeenkomstig een persoonlijke planning voltrekt, is jereinste illusie. Steeds zijn er die feiten en omstandigheden die haaks staan op een verwachtingspatroon dat bij elke sterveling kan en zal ontstaan. Alles loopt en is altijd weer anders. Verrassing stapelt zich op verwondering waardoor we op den duur toch nergens meer van lijken op te kijken. Zodat de werkelijkheid ook voor mij veel meer in petto blijkt te hebben dan ik op grond van mijn levenservaring denk of hoop te voorzien. Vandaar dan ook die stomme verbazing die mij dus eergisteren ook weer compleet beving. Want al veertig jaar levend op een Zuidlimburgs dorp is voor mij de vaststaande gedachte ontstaan dat rust en arcadisch leven daar haast uitgevonden moet zijn, met de herrie en onrust van de stad in schrille tegenstelling daarmee. Met de erkenning dat in die irenische sfeer het verbreken van de daar door mij vanzelfsprekend geachte stilte door alle machinale ingrepen in het overdadige groen dat ons hier omgeeft, voor lief genomen moet worden. Plus de aanvaarding dat zulk bijna industrieel geweld nu eenmaal bij mijn geliefde Limburgse platteland hoort.

Wat nog altijd beter is dan het lawaai en de hectiek, het gerucht en het rumoer van de grote stad, was mijn stellige overtuiging, om niet te zeggen mijn geloof in de zegeningen die het Zuidlimburgse buitenleven te bieden heeft. Om eergisteren te merken dat de onwrikbaarheid van dat geloof maar al te betrekkelijk bleek. Want gearriveerd in de Utrechtse nieuwbouwwijk Voordorp was het ontbreken van elk geluid misschien wel de eerste vervreemdende gewaarwording. Te meer omdat het zaterdagmiddag was. Immers het bij uitstek geschikte moment voor werkend Nederland om in de eigen vrije tijd te klussen. Maar niets daarvan daar. Hoogstens was daar hoorbaar het gerucht van de goegemeente die op zijn lauweren lag te rusten en welke ook nog niet eens was te zien. Geen levend wezen dat mijn gezichtsveld binnen kwam plus geluid dat het dus volledig liet afweten. Met als gevolg een stilte die ik altijd aan mijn Limburgs thuis toedichtte, maar die hier haar ideaaltoestand vond. Nota bene waar de drukte en het geraas van de grote stad verondersteld werd te heersen. Met het Utrechtse Voordorp als dat punt van de rust en de vrede die ik altijd verbond met mijn eigen Schimmert, maar waar het in feite, zo weet ik nu, voortdurend hopeloos zoeken naar blijft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De stilte van Voordorp

  1. sjoerd zegt:

    Die zaten allemaal in Utrecht op een terrasje. Dat is de stilte door afwezigheid van mensen, en dat vind ik dus akelig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s