Zo’n Hemelvaartsdag

Mijn hele leven lang voel ik mij opgescheept met de Hemelvaartsdag. Omdat ik niet kerkelijk noch godsdienstig ben opgevoed, dus niet de vereiste achtergrond bezit, heb ik er niets mee, snap ik er niets van dat die Hemelvaartsdag zo nodig een vrije dag moet zijn. Jaren achtereen heb ik dat verlof op die ene donderdag in april of mei in dank, hoewel dus min of meer verweesd, aanvaard als een gift van het Christendom en tegelijk als een onomkeerbaar feit ervaren. Ze was er zoals ze was. Maar met het vorderen der jaren en het veranderen van onze samenleving qua religiositeit en kerkgang, is bij mij toch de vraag gaan rijzen of die Hemelvaartsdag nou wel zo nodig moet. Niet dat er een uitruil met de islam of een joodse feestdag plaats moet vinden. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat er toch meer aansprekende aanleidingen zijn om daar een vrije dag aan te wijden. Die dag van vandaag is qua beleving toch aan het wegzakken in de vergetelheid en vrijblijvendheid, terwijl er onder onze bevolking genoeg animo en belangstelling aanwezig lijkt om bijvoorbeeld een vijfde mei als feestdag en vrije dag te introduceren.

Of wat te denken van een dag van de arbeid of emancipatie, waarvoor 1 mei bij uitstek geschikt lijkt omdat we dan gelijke tred houden met veel andere landen waar men zo’n dag al jaren lang de moeite van het vieren waard vindt. Stukken beter in elk geval dan zo’n weinig tot de verbeelding sprekende Hemelvaartsdag, die alleen nog maar een kleinood lijkt dat slechts gekoesterd wordt door wat Calvinisten onder ons en elders in de wereld. Afschaffen dus en vervangen door een feest, een herdenking of een vrije dag met een aanleiding of een gelegenheid die er toe doet en mensen meer in beweging brengt dan alleen maar wat schuifelen langs kraampjes op zo’n braderie of markt waarvoor de Hemelvaartsdag nog geschikt wordt geacht. Waarmee in feite genoeg over haar relevantie is gezegd als er niets beters op zo’n christelijke feestdag gedaan kan worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Zo’n Hemelvaartsdag

  1. Mack zegt:

    Alsof Nederlanders een feestdag kunnen vieren op een andere manier dan langs een braderie of rommelmarkt schuifelen. Gewoon inleveren die vrije dag als je er niet mee eens bent. Dat moet een ieder vrij zijn vind ik.

  2. sjoerd zegt:

    Ik vind dat wel lekker, zo’n dagje vrij. Ik heb ieder jaar hepi vakantie…

  3. Laurent zegt:

    Maar het is wel lekker strategisch geplaatst, met één vrij dagje erbij heb je ineens vier vrije dagen achter elkaar. Verder heb ik er ook niks mee nee.

  4. math zegt:

    Hoe moet het dan met het eerste heilige communiefeest ? Wanneer moet ik dat dan nog vieren? Wanneer de kinderen in groepje-4 (vroegere tweede klas) zitten , gaan ze de eerste en vaak ook de laatste keer , ter heilige communie. Dan komt het lichaam en bloed van Jesus Christus de eerste keer in hun hartje.
    ’s Morgens is dan de plechtigheid in de kerk. De meisjes gekleed in een klein trouwjurkje en de jongetjes een 3-delig pakje met kamesaal en hun eerste slieps. Eentje loopt er met zijn bretels naar beneden hangend. Vast vergeten over zijn schouders te trekken toen hij op het laatste moment van de wc kwam. Ik snap die ouders niet, ziet dan niemand, dat die jongen maar half aangekleed is. Nauwelijks is die gedachte weggeebt, of d’r loopt nog iemand rond, die ook net gepoept heeft, en vergeten zijn bretels omhoog te hijsen.
    Vader en moeder, de trotse opa en oma en de peetnonk en peettante op hun paasbest naar de kerk.
    Gisteren weer naar zo’n receptie, waar je al op straat verwelkomd wordt door ballonnen bij de oprit en een bordje met “communiefeest” waaronder een pijl je de tuin in wijst. Een heuse partytent , met sta-tafels en een slinger gekleurde lampen brengen me meteen in de stemming van het Oud Limburgs Schuttersfeest. Brandbier uit de tap, housemuziek op de voorgrond, een te groot springkussen in de kleine tuin en als klap op de vuurpijl eind van de middag een rijdende frietkraam voor de deur.
    “Je mag zo vaak en zoveel eten als je wilt.” moedigt de opgewonden moeder van het communiekantje me aan.
    “Ik heb nu een goed figuur, en dat wil ik zo houden,” floept me als een van mijn standaard smal-talk-reflexen er uit. Het heeft geen effect op haar na al de drank en drukte.
    “Ik heb een vaste prijs per persoon met hem afgemaakt. Je moet wel een jaar van te voren reserveren. Trouwens de tap en luchtkussen moet je ook minimaal een jaar van te voren bespreken,” vertrouwt de gastheer me toe, nu de drank de lippen losser maken.
    En Rob, daar wil jij een streep door halen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s