De geest van Slavante

Er zijn nog wel degelijk plaatsen waar je op een zondagmiddag gewoon honderd jaar terug in de tijd kunt gaan. Zin in meer dan een sprank vluchtige nostalgie en op zoek naar de sfeer zoals die vlak voor de Eerste Wereldoorlog moet zijn geweest? Ik heb zo’n plek gevonden. Bij mij om de hoek zonder het besef van haar aanwezigheid te hebben gehad gedurende de veertig jaar dat ik in Zuid – Limburg woon. Op iets meer dan tien kilometer van mijn huis blijkt zich de mogelijkheid te bevinden om zo’n weemoedige tijdreis te maken. Even buiten Maastricht op de Pietersberg, of liever gezegd tegen een van haar hellingen aan geplakt ligt die plek, waar ik vandaag het voorrecht heb gehad om Buitenplaats Slavante te mogen ervaren. Want een verblijf op Slavante, dat in de Maastrichtse volksmond nog altijd Casino Slavante heet, kan met recht een belevenis genoemd worden gezien alle ingrediënten waarmee die als het ware achteloos doorspekt wordt. Alles is er namelijk zoals het is zonder dat het op enige wijze bedacht lijkt. Om te beginnen het fabuleuze uitzicht op het Maasdal vanaf op de eerste plaats het buitenterras dat alleen te bereiken is via een stevige klim langs een steile weg, waarvan het berijden met een auto beslist af te raden is.

020022023

 

 

 

Die onvergetelijke en bijna onnederlandse blik in de diepte is uiteraard aan geen tijd gebonden en roept zeker nog niet de illusie van de tijdreis op die zich niettemin onvermijdelijk aandient aan elke bezoeker van Slavante. Elk beeld en elke indruk op die plek neigt daar naartoe en verleidt ieder en niemand uitgezonderd om toe te geven aan een sluimerend heimwee naar vroeger. Het overdonderend interieur dat tot in elk detail de Jugendstil ademt. De carroussel die onophoudelijk draait en ook draaiend wordt gehouden ongeacht of er jeugdige belangstellling voor is. De fanfare die zich in de aan het buitenterras grenzende kiosk met een stemmig repertoire laat horen en toch voldragen klinkt dankzij de fraaie akoestiek die tot stand komt door het zware loofbos dat Slavante en die kiosk omgeeft. Maar wat met name dat idee, dat beeld van vroeger oproept, is de stilte die er heerst en die haar accent en vorm krijgt door het getik van lepels, de glazen die klinken en het geroezemoes, de stemmen die dempen omdat mensen door de omgeving niet anders meer kunnen. Dat vertegenwoordigt nog het meest de geest van Slavante, een sfeer die er eens was en die we nog altijd graag zouden willen hebben en daar absoluut moeten blijven koesteren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De geest van Slavante

  1. Laurent zegt:

    Ah, ik heb je op een idee gebracht? Inderdaad nog niet makkelijk, dat weggetje met je auto op te komen 🙂 Maar het is een prachtig gebied, daar ten zuiden van Maastricht…

  2. sjoerd zegt:

    Je moet hier niet teveel geheimen prijsgeven Rob…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s