Kunst en afwijkend gedrag

Afgelopen vrijdag kwam ik in het Noordbrabants Museum in Den Bosch in aanraking met het grafisch werk van de fameuze Britse schilder Francis Bacon (1909 – 1992). En het waren niet eens zijn etsen en de voorstellingen daarop die mij choqueerden. Integendeel zelfs, omdat ik wel wat gewend ben na zoveel jaren van belangstelling voor en kijken naar beeldende kunst. Maar waardoor ik aan het denken werd gezet, was door de documentaire die over het leven, het denken, de wereld van Bacon ging en waaruit het beeld naar voren kwam van een toch voor mij gemankeerde en ontspoorde geest die daardoor deze kunst kon maken, ermee spraakmakend werd en ook nog eens wereldberoemd. Wat bij mij een ongemakkelijk gevoel veroorzaakte, te meer omdat ik mij er opeens bewust van werd dat Bacon bij lange na niet de enige kunstenaar was die met en door zijn levensstijl en zijn totaal afwijkend gedrag naam kon maken en daardoor alleen zijn unieke schilderijen en etsen en litho’s kon produceren. Met in zijn spoor nog velen die eenzelfde weg gingen en daarin kennelijk de voorwaarden vonden om tot hun creaties te komen. Ik noem met Munch, Egon Schiele, van ’t Reve, de Franse schrijver Celine, de dichter Bloem en Vincent van Gogh enkele voorbeelden die maar een topje van de ijsberg zijn voor zovelen die met hun afwijkend gedrag en gekwelde geest alleen tot hun spraakmakend werk konden komen.

04__299x354Wat bij mij onherroepelijk de vraag oproept welke artistieke waarde dat dan nog vertegenwoordigt, als kunst de uitdrukking wordt van ontbrekende aangepastheid, als afwijkend gedrag en de weerslag daarvan de standaard van schoonheid wordt. Moet ik dat dan nog mooi vinden, hoewel ik ook heel goed weet dat ‘scheppen van au gaat’ om met een bekende Vlaamse schrijver te spreken en het ook niet aan de orde is dat die kunstenaar een leven moet leiden dat ‘mainstream’ is om geloofwaardig te zijn. Maar doorslaan naar de andere kant hoeft voor mij bepaald niet die noodzakelijke voorwaarde te zijn zonder welke grote kunst niet zou kunnen ontstaan. Ook omdat er zoiets als ambachtelijkheid bij komt kijken, kan de componist, de dichter, schilder of schrijver het best met een onsje minder buitensporigheid doen. Ik zit er tenminste niet op te wachten, wetende dat het ook anders kan. De kunst kan goed zonder de aanstellerij en de decadentie van types als Bacon en van ’t Reve, die dus wel hun sporen hebben nagelaten, maar waarbij voor mij de vraag vooral relevant blijft hoe lang die nog te zien zullen zijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s