Mijn muzikale oorsprong

Als zelfonderzoek toch aan de orde is, waarom dan ook niet terug gegaan naar de oorsprong van mijn huidige muzikale interesse? Waarbij ik dan maar voor het gemak voorbij ga aan alle mogelijke wetenschappelijke en psychologische verklaringen die mij weten te vertellen dat als je ouder wordt, je behoefte aan prikkels minder wordt. Waardoor je ook niet meer die snelle opeenvolging ervan verlangt zoals die in het ritme van popmuziek te herkennen is en waarin met name jonge mensen hun genoegdoening zouden vinden. Zodat als je de leeftijd der gevorderden hebt bereikt, je het ineens met wat onsjes minder in ritme en muzikaal tempo kan doen. Gooi het maar in mijn pet, omdat zo ieder op zijn wenken en verlangens bediend kan worden. Ik houd het wat dichter bij huis en bij mijzelf en graaf gewoon liever in mijn eigen levensgeschiedenis om tot het inzicht te komen omtrent het hoe en waarom van mijn muzikale voorkeuren die zich vooral bewegen in de richting van de jazz uit de vijftiger en zestiger jaren plus met name de Amerikaanse lichte muziek uit diezelfde tijd, met het accent op het eerste deel daarvan. Waarbij in het bijzonder de namen van Jo Stafford, Erroll Garner, Frank Sinatra plus Les Paul and Mary Ford opduiken, waarvan ik naar het lijkt nooit genoeg krijg.

Met een verklaring die in feite heel simpel is omdat ze telkens weer de herinnering levend maken aan de keren dat ik in die tijd, zo rond 1955, ging logeren bij een oom en tante in Hilversum, waarvan de zoon Fer en de dochter Cisca in het bezit waren van de welbekende bakelieten 78 toeren – grammofoonplaten met juist die muziek daarop. Nog afgezien van het wonder dat mij op die manier toelachte, waren de dagen daar en toen steeds voor mij te kort om al dat fraais op die zwarte schijven te beluisteren. Zeven dagen lang verbleef ik op die vierkante meter voor de platenspeler, dat vernuft van techniek dat mijn begrip te boven ging maar mij zoveel luistergenot verschafte dat zich dat op die plek voor altijd in mijn systeem kon hechten en daarmee de standaard werd waarnaar en waarlangs mijn muzikale voorkeur zich de rest van mijn leven zou blijven ontwikkelen. Tot de dag van vandaag waarop ik weer eens delen van de Discography van Jo Stafford draai. Niet om terug te gaan in de tijd, maar om mij bewust te blijven van het hoe en waarom van mijn identiteit die aldus ook tot uitdrukking komt en waarvan de bron zich in Hilversum bevindt, zo’n zestig jaar terug.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn muzikale oorsprong

  1. sjoerd zegt:

    Ik denk ook dat veel van nde muzikale oorsprong bij de muziek thuis lag. Bij ons stonden altijd de arbeidsvitaminen op of radio Luxemburg, voor zover ik me herinner. Daarna kwam TV en werden het Duitse schlager…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s