Op zoek naar mijzelf

Het is eigenlijk best wel een interessante en tegelijk ingewikkelde oefening, die ik in navolging van schrijver Herman Koch heb gedaan. Ik ben op zoek naar mijzelf gegaan, naar degene die ik vijftig jaar geleden was. En dan niet zozeer naar wie ik toen feitelijk was, althans zoals ik op dat moment naar mijzelf keek dan wel zoals die door mij wordt bezien met de ogen van nu. Nee, de vraag die mij momenteel bezig houdt, is hoe mijn omgeving tegen de Rob Hamilton van 1964 aankeek en of ik in staat ben om dat specifieke beeld op te roepen zonder dat ik mijzelf met mijn eigen waarnemingen van toen en nu in de wielen ga rijden. Een knap lastige opgave die op het eerste gezicht snel genoeg gedoemd lijkt om te stranden. Want zie maar eens de werkelijkheden van 1964 en 2014 uit elkaar te houden waar ze juist in mijn persoonlijkheid zoals die momenteel is, door elkaar heen lopen. Met als cruciale vraag wat er nu wel zichtbaar is, als dat indertijd nog van geen kant te bekennen viel. Welke veranderingen zijn er sindsdien opgetreden die als zodanig best eenvoudig te benoemen zouden moeten zijn? Op gevaar af dat ik mijn eigen beeld toch te zeer zal verwarren met de indrukken die anderen toen van mij hadden, ben ik de oefening toch aangegaan en zag daardoor al snel een jongeling opduiken een tengere twintiger, die in beginsel in een hem vertrouwde omgeving bepaald niet op zijn mondje gevallen bleek.

Maar omdat zijn wereld echt klein was, kon dat beeld nooit serieus beklijven en moest hij met name bij het merendeel van de mensen die wel eens oppervlakkig met hem te maken kregen of in kontakt met hem kwamen, wel de indruk wekken van verlegen, bescheiden, een buitenstaander en een anonymus te zijn. Hij kon wel de grijze muis zijn die nooit op de voorgrond wilde treden en het liefst zijn eigen gang ging. En voorzover hij in groepen optrad, was dat altijd op de achtergrond, als volger pur sang. Hoewel tegelijk ook best vriendelijk, om niet te zeggen goedlachs, was hij aan de andere kant zo weinig uitgesproken dat het voor veel mensen een lastige opgave moet zijn geweest om aan de weet te komen wie hij echt was en wat hij vooral voelde. Waarbij het ook weer niet zo was dat je helemaal geen vat op hem kreeg, ook al zou je er tien zakken zout mee eten. Zeker niet, maar het had bij hem nog zo weinig handen en voeten, zijn persoonlijkheid dus, dat er niks aan in te delen viel, dat deze zelfs atypisch was, met andere woorden dat elke typering een slag in de lucht was, omdat hij duidelijk nog zoekende was. Misschien is dat nog wel de beste kenschets voor de knul die ik toen was en die zo door iedereen gezien zal zijn geworden. Omdat ik niet wetend en vervreemd op mijn plek in de wereld om mij heen stond te kijken, aan het begin van de weg die naar het punt moest leiden waarop ik mij vandaag aan de dag bevind, met een nagenoeg uitgekristalliseerde persoonlijkheid.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Op zoek naar mijzelf

  1. sjoerd zegt:

    Aardige uitdaging, daar moet ik me ook eens aan wagen, als ik zo oud ben…

  2. fairlytrue zegt:

    Als ik me het jaar 1964 voor de geest haal, kan ik me nauwelijks voorstellen dat het 50 jaar geleden is!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s