Het gelijk van Ilse en Waylon

Een paar jaar geleden had ik er al een punt achter en een dikke streep onder gezet. Van mij hoefde het niet meer. Ik had mijn buik vol van alle kitsch, camp en uitvergroot drama plus de vriendjespolitiek die er dubbel en dik bovenop lag. Het oorspronkelijk uitgangspunt van een competitie, een concours van hoge muzikale kwaliteit en liedjes die echt gehoord mochten worden, was ver achter de horizon verdwenen en daarmee ook buiten mijn gezichtsveld geraakt. Het Eurovisie Songfestival had zichzelf volledig overleefd, met ook nog eens een Nederlandse inbreng die jaren achtereen werkelijk nergens op leek, dus elke interesse van mijn kant daarmee totaal om zeep hielp. Ik kon mijn tijd waarachtig wel beter besteden dan naar die opgeklopte flauwekul te kijken. Ik wilde mezelf nog wel een beetje serieus blijven nemen, was de reden van mijn afhaken. Tot vorig jaar onze deelneemster Anouk op de proppen kwam met een liedje dat het aanhoren absoluut waard was en waarbij het nauwelijks van belang was of het ook de beoogde finaleplaats en de punten in de wacht zou slepen.

Nederland werd weer eens op niveau vertegenwoordigd op het internationale podium van de lichte muziek. Eigenzinnig en onderscheidend. Waardoor weer een vlammetje bij mij begon te flakkeren, dat dit jaar alweer snel doofde omdat naar mijn idee de Nederlandse inzending zoals te doen gebruikelijk weer ouderwets zouteloos was. Een beetje country, een beetje pop, Ilse de Lange en Waylon. Braver dan braaf kon het in mijn beleving niet. Zodat ook deze versie van het Songfestival aan mij niet was besteed ondanks pleidooien om toch eens extra naar dat Nederlandse liedje te luisteren. Welke dus aan dovemansoren waren gericht. Eigenwijsheid blijkt ook een kunst merkte ik daarom vanochtend tot mijn schande toen ik, na gelezen te hebben over het Nederlandse succes, het liedje van Ilse de Lange en Waylon alsnog eens heb beluisterd. Om vervolgens te concluderen dat het toch wat heeft, misschien zelfs wel kansrijk is en dat nederigheid mij ook eens past na zo vaak wat hoog van de toren te hebben geblazen. Gelukkig dat vergissen menselijk is en dat zulk inzicht met de jaren wat sneller komt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Het gelijk van Ilse en Waylon

  1. Laurent zegt:

    Het is niet echt slecht maar het pakt je niet.

  2. Mack zegt:

    Het pakt mij juist wel. Had het gisterenavond gelijk in mijn hoofd.

  3. sjoerd zegt:

    Ik sluit me bij Mack aan, en ik krijg het er ook niet uit. Iedereen kraakte het lied af en beweerd nu dat het een kans maakt… Lijkt wel een beetje op Wilders en de verkiezingen. Niemand heeft erop gestemd, maar toch heeft hij zoveel stemmen.

  4. aleidamaria zegt:

    Vanaf het begin bij DWDD vond ik het een prachtige song en ik begreep de mensen niet die het afkraakten, een klein lied, zuiver gezongen met hart en ziel.

  5. Hanneke zegt:

    Dus je gaat nu een hele avond kijken naar kitsch, camp en uitvergroot drama plus de vriendjespolitiek die er dubbel en dik bovenop ligt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s