Een waardeloze gewoonte

Het is een van die waardeloze gewoonten die heeft kunnen ontstaan in onze welvaartsstaat. De oorzaak is gelegen in het arbeidsrecht zoals dat met name in de vijftiger en zestiger jaren vorm kon krijgen omdat sociale zekerheid met hoofdletters geschreven moest worden. In de arbeids – en maatschappelijke verhoudingen van toen volkomen terecht. Door het onmogelijk maken van het ontslag van werknemers tijdens een periode van ziekte werd hun rechtspositie veilig gesteld. Maar met alle goede bedoelingen die eraan ten grondslag lagen, zoals trouwens met zoveel wettelijke voorzieningen in de sociale sfeer met als meest sprekende voorbeeld de WAO, werkten ze met name het oneigenlijk gebruik ervan in de hand. De optimistische mensvisie die steeds de basis vormde voor de verdere uitbouw van de sociale zekerheid, bleek vaker meer dan misplaatst en totaal niet besteed aan werkgevers en werknemers. Trucs en handigheden werden in overvloed uitgevonden om de werkingssfeer van al die wettelijke maatregelen op het gebied van rechtspositie en sociale verzekering op te rekken en uit te breiden. Met als misschien wel het meest ergerlijke voorbeeld van gedrag en houding dat nog altijd getolereerd wordt en dus niet uitgebannen lijkt te kunnen worden, die kennelijk onvermijdelijk geworden reflex van mensen om zich ziek te melden zodra er een arbeidsconflict ontstaat.

Omdat dan de vlucht namelijk wordt beloond. Want nog altijd hebben werknemers een zodanige rechtspositie dat hun arbeidsovereenkomst niet ontbonden kan worden als ze ziek of arbeidsongeschikt zijn. Op zich is er niets mis met deze vorm van rechtsbescherming. Echter, het blijkt meer en meer ook een dekmantel te zijn geworden om het geschil met de baas of de werkgever te vermijden, uit de weg te gaan, om zo tijd te kopen dan wel uitstel te realiseren voor dat wat onvermijdelijk is, namelijk dat partijen toch afscheid van elkaar zullen nemen. Gevolg is dat er maandenlang op een oneigenlijke wijze uitkeringen worden gedaan krachtens de Ziektewet, terwijl er op dat moment geen sprake is van arbeidsongeschiktheid volgens de termen van die wet. Waarmee het zoveelste staaltje van een dubbele moraal ten beste wordt gegeven, met dus een brede maatschappelijke acceptatie. Want iedereen doet dat immers. Ook de nu ontslagen direkteur van Roda JC, een hoge boom die veel wind hoort te vangen, maar op het moment dat ze wat hem betreft te hard waait, niet te beroerd is om zich ook klein te maken en de rol van profiteur te spelen, om aldus zijn eigen waardeloosheid te bewijzen en extra te onderstrepen door zich zoals te doen gebruikelijk ziek te melden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een waardeloze gewoonte

  1. sjoerd zegt:

    Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst heb ziek gemeld, ik denk dat dat zo’n 20 jaar geleden is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s