The Grand Budapest Hotel

Wat kunnen filmrecensenten onverbeterlijke wijsneuzen zijn die alleen nog maar in staat zijn om in elke rolprent de ene laag onder de andere te ontdekken. Wat dat betreft slaan zij de boekbesprekers, die er trouwens ook wat van kunnen, met de nodige lengten. Iedere keer sta ik er versteld van hoe aangetoond wordt welke bedoelingen een filmmaker met zijn product moet hebben gehad, althans als ik die betaalde cinefielen mag geloven. Vandaar dat ik gisteren aanvankelijk toch hard in mijn vuistje moest lachen nadat ik “The Grand Budapest Hotel” had gezien en mij daarbij kostelijk had geamuseerd. Niet in de laatste plaats om de doorlopende ‘tongue in cheek’ – humor die bij monde van Ralph Fieness werd gedebiteerd en dat vergezeld deed gaan van de ene na de andere knipoog. En als er dan even geen sprake was van die subtiele Engelse humor, dan was er genoeg te genieten van het lach-of-ik-schiet-werk, in de beste tradities van Laurel and Hardy, The Comedy Capers of the Marx Brothers. Kortom, honderd minuten fraai amusement in een oogverblindend decor, waar cineast Wes Anderson glorieus zijn naam onder mocht zetten. ANP-26181603-484x377Een werkelijk heel onderhoudende film, zonder verder al te veel pretenties, waar ik mij prima mee vermaakt had en die mij het gevoel gaf dat al die recensenten met hun geneuzel nu eens op hun nummer werden gezet.

Met dat haast bevrijde gevoel om een film te hebben gezien, die je niet nog eens uren aan de praat hield vanwege haar boodschap, thema en vooral open eind, kostte het mij verder weinig moeite om in de Maastrichtse binnenstad nog een pilsje te nuttigen. Na de gulle lach wil dat er best bij mij in. En als ik daar al van onder invloed zou zijn geraakt, werd ik bij thuiskomst toch heel snel ontnuchterd. Omdat ik wilde weten wie er zoal in “The Grand Budapest Hotel” een belangrijke rol hadden gespeeld, stuitte ik onverwacht en ook onvoorbereid op een reeks van recensies en beoordelingen die mij snel uit de droom van bevrijding tijdens die film hielpen. Want er werd weer eens over elkaar heen gebuiteld met interpretaties, diepzinnigheden en achtergronden die zo ver gezocht en bijna gefantaseerd leken dat het nagenoeg onmogelijk was dat regisseur Wes Anderson daaraan gedacht had kunnen hebben. Hij niet, maar zij dus wel, dat leger van recensenten dat elkaar bij herhaling slechts aftroeft in kennis, inzicht en exclusiviteit en afgezien van zichzelf niemand een dienst bewijst, want de lol van de bioscoopbezoeker verpest en zichzelf eigenlijk alleen overbodig maakt. Want wie zit hierop te wachten, op die figuren met hun meningen die eigenlijk niet eens uitgevonden hadden moeten worden?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s