De behoefte om uit te slapen

Het is een vraag die mij al jaren aaneen bezig houdt en waar ik tot op de dag van vandaag nog nooit een antwoord op heb gevonden, afgezien van mijn eigen stelligheid dat het mij nooit zou overkomen. En laat ik nu tot mijn grote verwondering merken dat ik ook in het schuitje ben beland waarvan ik zo zeker wist dat ik het ver van mij zou houden. Het gaat om een verschijnsel dat gerust, denk ik, als kenmerkend voor het verschil in generaties en leeftijden kan worden beschouwd. Ik bedoel de behoefte om in bed te blijven liggen en dat gat in de dag te slapen, ook als het de avond tevoren niet echt laat is geworden. Daar blijken vooral heel jonge mensen ware meesters in te zijn en er dus geen enkele moeite mee hebben om nog uren, als ze hun slaap al hebben gehad, onder de dekens te vertoeven. Mijn leven lang, en met name tijdens haar spitsuren, kon daar geen sprake van zijn en diende ik vroeg en tijdig uit de veren en paraat te zijn, wat niet altijd van harte ging. Met als gevolg dat de datum van mijn vroegpensionering voor mij dat wenkend perspectief inhield dat ik ook de mogelijkheid kreeg om op te staan op de tijdstippen die ik verkoos in plaats van mij geleid te voelen door de tucht van de prikklok en de arbeidsdiscipline.

Hoe kort heeft die vreugde van die bandeloosheid, toen het eenmaal zover was, uiteindelijk maar geduurd. Want na een paar jaar ouder worden merkte ik opeens dat ik toch op de vertrouwde tijd weer uit mijn bed begon te stappen. Niks uitslapen, zonde van mijn tijd, hoorde ik mijzelf vaker mompelen. Zoals ik hetzelfde gedrag ook bij mijn leeftijd – en generatiegenoten gewaar werd en het kennelijk als een struktureel verschijnsel diende op te vatten. Waaraan zonder twijfel de overweging ten grondslag moest liggen dat men, eenmaal ouder geworden en dus met minder tijd van leven in het verschiet, daar dus zuiniger en effektiever mee om wilde springen. Onder het motto dat iedere seconde telt en voluit benut moet worden. Dat zal dan de reden zijn voor mijn vroege reveil elke dag. Waarin ik denkelijk gestuurd wordt door mijn onderbewustzijn, zoals dat jongeren met hun zeeën in het vooruitzicht verleidt om lekker lang onder de dekens te blijven. Of vergis ik mij toch en zouden er andere redenen voor dit verschil in levensstijl zijn?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De behoefte om uit te slapen

  1. sjoerd zegt:

    Ik wordt iedere dag meestal rond een uur of vijf wakker, al sinds mijn geboorte, dit tot ergernis van mijn ouders destijds. En dat hou ik ook al meer dan 60 jaar vol…

  2. Hanneke zegt:

    Ik ben altijd goed geweest in uitslapen en dat ben ik nog steeds (maar ik moet er wel bij zeggen dat ik een nachtbraker ben.)..

  3. math zegt:

    Ik sta ook graag op bij de aandrang van de ochtendplas en ga dan zelden terug naar bed.
    Daar moet wel bij vermeld worden dat ik een ochtendmens pur sang ben. Nu zit ik ook al weer om 5.45 uur achter de laptop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s