Het lot van onze pastoor

Hoe zeer en hoe diep de sporen zijn die bisschop Gijsen in het gelovige deel van Limburg heeft achter gelaten, is nog het best af te lezen aan de verschijning en uitstraling van de pastoor die we in Schimmert hebben. Uit dat ‘we’ valt half en half al af te leiden hoe ik mij tot hem verhoud, wat ik van hem vind. Want formeel maak ik geen deel uit van de Rooms-Katholieke kerk. Dat neemt niet weg dat je als buitenkerkelijk inwoner van Schimmert wel degelijk wat met hem te maken krijgt, als je daar tenminste voor open staat. Waar in mijn geval totaal geeen belemmering voor was omdat de man zich alle jaren dat hij het pastoraat in ons dorp vervult, en dat zijn er al zeker twintig, zich heeft doen kennen als een prettig mens, die zich op iedere inwoner van het dorp betrokken voelde zonder mee te laten wegen of iemand al of niet Katholiek was. Dat speelde geen enkele rol bij hem, zoals hij ook zonder enige last of ruggespraak altijd positie koos, waarbij hij er nooit op te betrappen was dat hij braaf de lijn en het beleid van het bisdom volgde. Ook niet toen Gijsen daar nog de scepter zwaaide en zijn beleid en aanwezigheid nadrukkelijk aan de gelovigen en de kerkbezoekers liet horen, vaker met voorbijgaan aan onze pastoor, die het zich allemaal moest laten aanleunen.

Hij droeg zijn lot manhaftig, gesterkt als hij zich wist door de sympathie van het overgrote deel van de Schimmertenaren, die zijn opluchting maar al te goed begrepen toen zijn kwelgeest vanuit Roermond naar IJsland verdween. Maar zijn vreugde blijkt op de eeuwigheid gezien toch van korte duur te zijn geweest. Want had hij ooit kunnen vermoeden dat de geest van Gijsen zo vernietigend zou terugkeren en zich helemaal van hem meester zou maken, hem in de verdrukking zou brengen? Dat is er feitelijk wel gebeurd toen het kindermisbruik van Gijsen bekend werd. De dader lag al jaren in de kist en de geestelijkheid, en met name het goedwillende deel ervan, moest er maar mee uit de voeten komen, met de schande die die vroegere bisschop van Roermond over katholiek Limburg had gebracht. Waarbij zo’n pastoor als die in ons dorp natuurlijk de eerste en enige is die alle klappen op mag vangen zonder dat het er verder toe doet wat voor een positie hij altijd had ingenomen. Dat dat hem mateloos bezwaart, is hem dan ook alleszins aan te zien. Gekweld en gebogen loopt hij rond, terwijl hij niet begrijpend en haast treurig uit zijn ogen kijkt. Het lijden is hem aan te zien. En zou je ook niet als je tot twee keer toe zulke kunstjes krijgt geflikt door zo’n geest die boven je is gesteld? Hoewel dus niet gelovig, heb ik erg met hem te doen en zou ik ook niet graag in zijn schoenen staan. Met zijn vijfenzeventig jaar had hij een beter pensioen en emeritaat verdiend.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het lot van onze pastoor

  1. sjoerd zegt:

    Ik heb het instituut kerk nooit begrepen. Dat wil niet zeggen dat ik iets tegen mensen heb die zich daar thuis voelen.

  2. Dhyan zegt:

    Zijn niet wij allen veroordeeld het lot te ondergaan door boven ons gestelden ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s