De eis van bereikbaarheid

Lange tijd heb ik mij weten te onttrekken aan de steeds luidruchtiger om mij heen klinkende wens, om niet te zeggen eis, om vooral zeven dagen en steeds vierentwintig uur bereikbaar te zijn. Omdat iedereen dat is, was het argument dat mij niet echt wist te overtuigen. Zonder die mobieltjes die ingeschakeld zijn of blijkbaar moeten zijn, draaide de wereld vroeger ook door en wat mij betreft in een stuk aangenamer tempo en ook nog eens overzichtelijker. Dus wat voor een nut heeft die bereikbaarheid voor mij, was mijn voortdurende tegenwerping en tegelijk ondersteuning om vooral geen mobieltje bij mij te hebben. Hoewel ik mij er al van bewust was dat ik een achterhoedegevecht leverde dat ik bovendien gedoemd was ten langen leste te verliezen. Wat dan ook uiteindelijk is gebeurd, omdat je wel zwichten moet voor de druk van je naasten en hun smekende blikken. Waardoor het per slot van rekening niet de ratio en de kracht van het argument zijn geweest die mij over de streep hebben getrokken en deden besluiten om voortaan een mobiele telefoon bij mij te hebben als ik van huis ging en om deze vooral ook in te schakelen. Het sentiment heeft in dit debat uiteindelijk de doorslag gegeven zonder dat ik tot op de dag van vandaag overtuigd ben geraakt van het nut en de wenselijkheid om de hele dag en nacht voor iedereen bereikbaar te zijn.

Tot nu toe heeft de tucht van de praktijk het gelijk van mijn verzet aanhoudend bewezen. Wat is namelijk het geval en wat heeft mij gevoerd tot deze misschien nog voorbarige konklusie die mogelijk de indruk kan wekken dat ik het gelijk per se aan mijn zijde wil hebben en heb toegegeven aan de uitgeoefende druk om van alle gezeur af te zijn? Welnu, sinds ik trouwhartig dat mobieltje bij me draag, en ook nog heb ingeschakeld, wat ik nu al meer dan een jaar doe, heeft dat apparaat nog nooit in mijn binnenzak opgeklonken noch heb ik het voorrecht gehad om ook maar één SMS – bericht te mogen ontvangen. Zodat het kennelijk met de noodzaak van bereikbaar te zijn voor mij behoorlijk meevalt. Zo dringend zit mijn omgeving niet om mij verlegen als ik op had kunnen maken uit die herhaalde oproep om mij vooral te voegen naar de eisen van de moderne tijd. Die lopen, zo blijkt, behoorlijk los. Of zou het zo zijn dat ik er inmiddels niet meer zo toe doe waardoor ik niet meer de hele dag en ook nacht bereikt en gebeld hoef te worden en dus in mijn eigen wereld mag leven om daar dus gelukkig met rust gelaten te worden?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

9 reacties op De eis van bereikbaarheid

  1. Marga zegt:

    O, hoe herkenbaar……maar in geval van nood, heb ik ‘m toch graag bij me!

  2. Hanneke zegt:

    Het gaat er niet om dat jij bereikbaar bent. Het gaat erom dat je in geval van nood anderen kunt bereiken. Maar als je liever een uur of wat met een verstuikte enkel (of erger) ergens in de berm ligt voor iemand je vindt, laat je die telefoon gewoon thuis.

      • robschimmert zegt:

        Toen er nog geen mobieltjes waren, is mij dat nooit overkomen en sinds ze gemeengoed zijn geworden ben ik ook nog niet in zo’n situatie verzeild geraakt. Dus hoezo mobieltjes? Zijn we door het bezit ervan en het vermeende nut in noodgevallen zo veel gelukkiger geworden? En is ons gevoel van veiligheid en zelfredzaamheid echt toegenomen? Kom nou!

        • Margo zegt:

          Je bent wel wat ouder Rob. 😉
          En daarbij: hoe groot is zo’n mobieltje, daar vertil je je toch niet aan? Ik heb m altijd bij me, voor noodgevallen, als ik ergens met lege accu zou komen te staan (dat gebeurt) of lekker band. Baat het niet, het schaadt in ieder geval ook niet. Verder kan ik er foto’s mee maken, kijken hoe laat het is, wandelapps gebruiken en gps. Koop een smartphone en er gaat een wereld voor je open. 🙂

  3. pjotr zegt:

    Met mijn prepaid telefoontje ben ik altijd bereikbaar. Mijn probleem is, dat ik elk jaar het beltegoed moet opwaarderen met tenminst € 10. Het beltegoed wordt zo alsmaar hoger, want ik bel zelf slechts enkele keren per jaar en gebeld worden gaat met dezelfde frequentie.
    Als iedereen op deze manier zou werken, zouden alle telefoonmaatschappijen allang failliet zijn.

  4. sjoerd zegt:

    Wij hebben ook een dochter die ongerust is als mijn vrouw haar telefoon niet opneemt. De horen we even later mijn mobiel wel afgaan… Ik heb hem altijd bij me, maar dat heeft een andere oorzaak (werk).

  5. Mack zegt:

    Je moet wel je nummer laten weten aan je bekenden natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s