De weelde van zeventig

Of het een kwestie van al of niet aanvaarden is, weet ik echt niet. Feit is wel dat het voor mij, als ik op mijn gevoel afga, lastig te geloven is dat ik zeventig jaar oud ben. Mijn energie, de plaats die ik nog in de wereld denk in te nemen, mijn oriëntatie erop verhoudt zich in geen enkel opzicht met het beeld dat ik mijn hele leven met mij heb meegedragen van de fase waarin je je op die leeftijd van zeventig, als de ouderdom heet aangebroken te zijn, zou moeten bevinden. Ik blijk helemaal niets met dat beeld te kunnen. Alles is en loopt anders dan ik had gedacht of voor mogelijk heb gehouden. Waarbij natuurlijk een grote rol speelt dat ik betrekkelijk vroegtijdig afscheid heb moeten nemen van een levenspartner en nadien een nieuwe liefde heb gevonden. Dat geeft impulsen en dient nieuwe vitaliteit toe, hoewel ik daar eigenlijk nooit over te klagen heb gehad, omdat ik mij mijn leven lang altijd jeugdiger voelde dan wat aan volwassenheid en rijpheid bij mijn leeftijd geacht werd te horen. Althans volgens mijn eigen idee daarover.

Die innerlijke tegenspraak werd ook nog eens versterkt door wat ik voor het gemak maar een genetisch voordeel zal noemen, namelijk dat ik er ook gedurende mijn hele leven, als ik tenminste mijn omgeving steeds heb mogen geloven, voortdurend jonger heb uitgezien dan van mijn jaren verwacht had mogen worden. Waar niets verdienstelijks aan is, omdat je dat gewoon met je geboorte geschonken krijgt, zoals ik nu ook weer bij mijn drie dochters zie, aan het uiterlijk waarvan je de respektievelijke leeftijden evenmin kan aflezen. Dat is nu eenmaal zoals het is en dus onveranderbaar. Hoogstens kun je het koesteren en een handje helpen door gezond te leven, hoewel ik dat ook niet altijd consequent heb gedaan, durf ik mij nu gerust te herinneren, nu de schade ervan toch uitgebleven is. Met als gevolg dat het daardoor nog lastiger te geloven is dat ik al zeventig ben. Ik zal het ermee moeten doen, dus aanvaarden en verder gaan met de hantering van deze luxe die je geen vraag, kwestie of probleem kunt noemen. Hoogstens een weelde waarin je zolang ze duurt, vooral moet blijven koesteren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De weelde van zeventig

  1. math zegt:

    Ga zo door jongeman, en volhouden.

  2. Sjoerd zegt:

    Gewoon doorgaan tot je honderdtwintig bent…

  3. Mack zegt:

    Mick Jagger ben je.

  4. Jolie zegt:

    Wat zal ik zeggen, ‘Gefeliciteerd!’ mag dat? 🙂

  5. Dhyan zegt:

    Een nieuwe liefde ?

  6. Margo zegt:

    Ik ben stukken jonger dan jij! 😉 Ik hoop volgende maand 63 te worden. Maar ik voel het precies zo. Mijn nieuwe liefde kwam niet na het overlijden van mijn partner maar na het jarenlang terroriseren en kleineren door hem. Ik begrijp dat jouw nieuwe liefde uit jullie kring komt, en dat is een groot geluk, dat jullie ook een gezamenlijk verleden hebben. Dat heb ik niet met mijn nieuwe partner (nouja nieuw .. ook alweer vele jaren) en dat veroorzaakt een ‘geschiedenisbreuk’, waar ik soms wel moeite mee heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s