Stilte in België

Het leek eerst op een toeval, een bijkomstigheid, een meevaller. Een stralende zon op het stationsplein in Bilzen, met wat wachtende mensen in de ochtendzon en geen gerucht dat er te horen viel. Hoogstens een goederentrein die passeerde. Hoewel gegoten in vergaan beton, had het iets weg van een idylle, die stilte, die per ongeluk kon zijn ontstaan. Maar al snel veranderde die indruk van die verrassende stilte, toen we in de intercity naar Brussel Centraal plaats namen. Want ook daar viel het op dat er nauwelijks een menselijk geluid te horen viel, terwijl de coupé meer dan behoorlijk bezet was en er wel degelijk gesprekken gevoerd werden. Maar op gedempte toon. Waren we dan toch in een andere omgeving aanbeland, waar een andere sfeer en omgangsvormen heersten, die wij niet meer gewend of misschien zelfs wel vergeten waren? Iedere reiziger op zijn eigen plaats en in zijn eigen wereld zonder anderen te hinderen of te storen. Omdat dat kennelijk not done is. Omdat die stilzwijgende afspraak er mogelijk bestaat, gingen wij als buitenstaander denken, wel nog altijd op onze hoede voor een mogelijke foute waarneming of konklusie. Die stilte om ons heen ging ons steeds meer koesteren, maar bleef ons tegelijk en nadrukkelijk opvallen. Wat het gevoel des te aangenamer maakte, zeker toen daarin de rest van de dag nauwelijks iets bleek te veranderen. Noch in het BOZAR in Brussel waar de bezoekers van een overzichtstentoonstelling van de schilder Borremans ingetogen hun ronde maakten zonder noemenswaardig gerucht.

Wat op zich toch minder bijzonder was dan de rust en het ontbrekend rumoer dat wij daarop volgend ook ondervonden in de fameuze Passage en op de Grote Markt, terwijl daar de omgeving en akoestiek dusdanig is dat je naar onze Nederlandse maatstaven en gewoonten gemeten juist daar het meeste lawaai mocht verwachten. Niets van dat al dus. Integendeel. Een weldadige rust die des te prettiger werd in de Brusselse lentezon, maar nog eens overtroffen werd door de kalmte en gemoedelijkheid die er nadien heerste in de spits op Brussel Centraal, waar ook niemand opgewonden ervan raakte dat de nodige treinen forse vertragingen hadden opgelopen. Waardoor bij ons het vermoeden ontstond dat het verstand bij die forenzen het van de emotie won, omdat zij natuurlijk goed wisten dat zij met hun opwinding hun trein geen minuut vroeger voor zouden krijgen rijden. Of zou het, vroegen wij ons af, toch zoiets als een vorm van beschaving zijn als je zoals al die Belgen die wij die dag hadden meegemaakt, niet zo snel van je stuk raakt noch buiten je zelf treedt en gewoon je gemak houdt. Wij in Nederland zijn dat inmiddels allang vergeten en hebben onze omgangsvormen en respect voor elkaar de deur uit gedaan. Omdat we zo graag onszelf willen zijn en alles moet kunnen. Met alle hopeloze gevolgen van dien. Of is er nog hoop en een weg terug, naar betere tijden met de weldadige stilte zoals die in België wel degelijk blijkt te kunnen heersen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Stilte in België

  1. Laurent zegt:

    Mijn broer vertelde me dat al, begin jaren negentig toen hij in Warschau met mensen van allerlei nationaliteiten samenwerkte, dat wij Nederlanders nogal luid praten in vergelijking met veel andere Europeanen.

  2. Laurent zegt:

    PROBLEMEN BENOEMEN HEET DAT

  3. Dhyan zegt:

    Ja daarom ga ik graag naar België, ook de Belgische televisiezenders zijn niet zo brallerig. Ik heb ook wel het idee dat het hier ten lande steeds maar luidruchtiger aan het worden is, zelfs de kinderen die van school op weg naar huis zijn hoor ik al van ver aankomen terwijl ze luid met elkaar converseren, dus het zit er al vroeg in.

  4. sjoerd zegt:

    Beschaving heet zoiets toch…

  5. Emigrant zegt:

    In mijn jeugd verbleef ik een tijdje in een dorp aan de Nederlandse kust. Ons viel indertijd op dat de Duitse badgasten zo luid spraken. Soms kon je binnen in huis horen wat ze buiten zeiden. Nu zijn Duitsers stiller geworden en Nederlanders luider.
    Zacht praten hoorde inderdaad bij de opvoeding. Wij werden berispt als we hard praatten. Toen ik later ging lesgeven en in een koor zingen moest ik weer apart leren, mijn mond op volle sterkte open te doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s