Roodkapje en de wolf

Omhoog vallen is ook een kunst, waarvan de ware beheersing aan weinigen gegeven is. Want zie maar eens een soortelijk gewicht te bereiken dat minder is dan nul. Toch kennen wij in onze Nederlandse samenleving exemplaren van dat gehalte en met ook nog eens de eigenschap dat ze maar in de schijnwerpers van de publiciteit blijven terugkeren en bepaald niet ondanks zichzelf. Ze zijn niet voor de camera´s weg te slaan, ook al is er nauwelijks iemand te bedenken die niet schoon genoeg van ze heeft. Op een of andere manier schijnen ze vacuüms te moeten vullen zonder welke onze gemeenschap niet lijkt te kunnen functioneren. Het zijn, om een mooi woord te gebruiken, des quantités negligeables. Oftewel factoren, grootheden, die er zijn, er moeten zijn, maar verder bijna niets bijdragen en eigenlijk alleen maar een rol spelen als maatschappelijke pop up. Met als meest sprekende en tegelijk schrijnendste voorbeeld Sharon Dijksma, die PvdA – dame die sinds 1990 ondanks haar voortdurend bewezen overbodigheid telkens weer om Prinsjesdag 2013 - Aankomst ParlementariÎrsvolstrekt onduidelijke redenen een baantje toegewezen krijgt, waarschijnlijk omdat zij met haar gewicht en stem steeds de doorslag geeft om de zittende PvdA – elite aan het roer en de macht te houden.

Zo wordt loyaliteit bij de sociaal – demoraten beloond en doen competenties er verder totaal niet toe. Met als gevolg dat mevrouw Dijksma inmiddels aan haar zoveelste bestuurlijke baantje toe is, waarin ze geen brokken kan maken. Nadat het burgemeesterschap van Nijmegen een brug te ver voor haar bleek, moest ze het doen met een invalbeurt als staatssecretaris op Landbouw, Natuurbehoud en Visserij. Waar geen stukken te maken zijn en zelfs de schijn van ertoe doen en bijdragen leveren opgehouden kan worden. Want daar is Sharon de beste in. Grote verhalen afsteken die nergens over gaan en dan ook nog eens in een omgeving waar de honden alleen maar diep slapen en vooral niet wakker gemaakt mogen worden. De beste achtergrond dus waartegen met veel lawaai en publiciteit nu door dit politieke lichtgewicht een zogenaamd wolfsmanagementplan – het staat er echt en is werkelijk bedacht – wordt geïntroduceerd dat beoogt om de terugkeer van de in Nederland uitgestorven wolf te kunnen begeleiden. Waarmee Sharon Dijksma inderdaad het niveau van sprookjesvertelster heeft bereikt, met haarzelf als telg uit de rode familie zo passend in de hoofdrol van haar ‘Roodkapje en de wolf’. Hoe licht van gewicht moet je zijn om dat verzonnen te krijgen?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Roodkapje en de wolf

  1. Mack zegt:

    Een beetje teveel verwijzingen naar haar gewicht vind ik. Verder was ze ooit politiek talent van het jaar, als ik me goed herinner. Ik had gelijk een hekel aan haar.

  2. Hanneke zegt:

    Altijd politiek talent gebleven, nooit waargemaakt.

  3. sjoerd zegt:

    Erica Terpstra is van gelijk formaat… Letterlijk en figuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s