Beroemde laatste woorden

Vandaag een gedicht dat weer heel anders dan anders is. Anecdotisch en vervuld van verwondering. Het is geschreven door dichteres, romanschrijfster, journaliste en columniste Vrouwkje Tuinman (1974) die aldus het geluid van de poëzie van dit moment laat horen in “Beroemde laatste woorden“:

VrouwkjeTuinman-Fotogr_-Keke-KeukelaarVermoedelijk was het zoiets als ‘shit’.
Of ‘hé’. Je vader zegt vaak ‘hé, hé’ op
een manier die jij goed na kunt doen,
met een vraag erin, die me passend
lijkt als je een sloot in rijdt. Of ‘ho’.
De auto was tenslotte maar geleend.

Je lijkt me ook wel iemand die al jaren
had gefantaseerd hoe het moment
suprême zou zijn. Die uitspraken had
voorbereid. Het schijnt dat Voltaire
terwijl hij stierf zijn eigen pols opnam,
om na te gaan hoe ver hij was.

Van wat hij erbij zei zijn vele versies.
Misschien heb jij iets opgeschreven
en herschreven maar uiteindelijk
in de auto waren er alleen maar water,
stukken ijs en glas, geen woord geen tijd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s