Tussen Epen en Sippenaeken

Er zijn van die dagen die zich absoluut niet lenen voor gemonkel, een puntige analyse of een kritische noot. Het zijn van die dagen die je voluit moet ondergaan, omdat ze alles bieden dat je je alleen maar kunt wensen. De negenentwintigste maart, gisteren dus, was 007er een van die kategorie, die erom vroeg om van te genieten, om volledig te beleven zonder dat het maar enige moeite hoefde te kosten omdat er zoveel fraais in de aanbieding was. Bij mij om de hoek nota bene, op een kwartiertje rijden afstand ontrolde zich weer dat paradijs waar je als sterveling zo vaak en meestal zo lang op zoek naar bent. Ergens op de grens van ons land is het te vinden, waar we in onze ijver vergeten zijn om het landschap en de natuur aan te harken en dus de Geul nog mag kronkelen en ritselen, fluisteren en meanderen waar en hoe ze maar kan. Waar elk element dat van die omgeving deel uitmaakt, nog vrij spel heeft, zodat je het als bezoeker en passant daar wel uit je hoofd laat om in dat beeld in te grijpen. Je gaat in het groter geheel dat het Geuldal tussen Epen en het Belgische Sippenaeken is, gewoon op, je past je ernaar aan en weet vervolgens dat je je bevindt in een idylle welke negentiende eeuwse allure heeft. Met op verloren plekjes langs het krinkelend en kronkelend water die verliefden die elkaars en de zonnewarmte ondergaan. Omdat het daar kan en ook in het hele tableau past.

Zoals ook die eeuwenoude beuk die de geest heeft gegeven en zich neer heeft gelegd in het stroomgebied van de Geul. Arcadia heerst hier, ook bij de Heijmansgroeve, waar de resten van de laatste menselijke ingreep in dit gebied, die dateert van zo’n honderd jaar terug, nog 008zichtbaar zijn. Voor het overige blijft alles in het gezichtsveld ongerept, zolang als het Nederlands grondgebied zich uitstrekt. De grenspaal kondigt een ommekeer aan, abrupt, als het terrein van een camping wordt betreden. Op een stukje grond dat het niemandsland is ontstegen, is er ruimte geschapen, overigens beperkt, om aan Waalse en Akense families de gelegenheid te bieden hun dagelijkse besognes te ontstijgen en te vergeten, ook weer aan en rond de Geul. Slechts een paar honderd meter wordt de rustieke wandeling verstoord door de opeenvolging van caravans en vakantiehuisjes, waarna zich de stevige klim naar een andere wereld, het echte buitenland in de vorm van het hoog op een plateau gelegen Franstalige, dus Waalse Sippenaeken, aankondigt. Met bovenop dat markante kerkje, waarvan het interieur nog zo fraai bewaard is gebleven. Hoewel de vergelijking niet helemaal op gaat en haast te werelds te noemen is, mag het gerust als de kers op de taart in dat landschap aangemerkt worden, waarnaast het op een bank op deze prachtige dag heerlijk toeven was. Wat we dan ook met het grootste genoegen hebben gedaan.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Tussen Epen en Sippenaeken

  1. sjoerd zegt:

    Zo’n wandeling kun je ook alleen maar hier in het zuiden maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s