Bij de start van de zomertijd

Nu we vannacht de wintertijd – gelukkig – achter ons mogen laten, is dat voor mij ook een goede aanleiding om stil te staan bij de plek waar ik ruim honderd dagen na het overlijden van mijn echtgenote Nel ben terecht gekomen. Hoe gaat het met mij, is dan de vraag. En nog meer, zijn haar zorgen toen zij op haar ziekbed lag, over hoe het met mij verder moest, op hun plaats geweest en heeft zij er goed aan gedaan om op dat moment wat dat aangaat toch nog overduidelijk en voor iedereen voelbaar de regie in handen te nemen? Ja dus, kan ik nu uit volle overtuiging zeggen. Ze heeft daarmee het pad geëffend en mij op weg geholpen in de richting waar ik mij nu bevind. Het begint er daardoor ook steeds meer op te lijken dat ik mijn draai vind en de bocht naar de rest van mijn leven heb genomen. Ook dankzij Nel, hoewel ik het wel zelf moet doen en daarbij dus nu ook heel liefdevol geholpen word, zodat ik nauwelijks de kans krijg om in een zwart gat te vallen dan wel overmand te raken door een wurgende stilte, die ieder moment toch de kop op kan steken. Vandaar dat met name het aanbreken van de zomertijd door mij zo verwelkomd wordt. Een nieuwe lente betekent het namelijk die ook een nieuw geluid brengt dat aanzet tot initiatief en je vervult met goede moed en, merk ik dagelijks, met heel veel warmte. Ik begin er weer alles van te weten. Mijn tuin is zijn oude gedaante aan het hervinden dankzij de inspanningen die ik op eigen kracht ben aangegaan, omdat het moet gebeuren en ik dat wel onder ogen zag. Geen lieve moeder die eraan helpt.

En met de nieuwe lente is dus ook dat nieuwe geluid bij mij binnengetreden in de vorm van klassieke muziek, voor het luisteren waarnaar ik nu eindelijk de rust heb weten te vinden. Zoals ook voor het boek. Want het lezen ervan is met alle sores en besognes gedurende het laatste jaar er lelijk bij ingeschoten, terwijl het de eerste maanden na de dood van mijn vrouw er ook nog niet van kwam. Daarom geen beter boek voor een herstart dan het geweldige epos van Roger Martin du Gard “De Thibaults” dat heerlijk wegleest, bepaald een boodschap heeft, maar o zo toegankelijk blijft. Ik had het met de hervatting van mijn leesaktiviteiten veel slechter kunnen treffen. Het bridgen is door mij op aandringen van vrienden ook weer hervat, zij het aarzelend en aan de maat, om vooral ruimte te hebben voor bezigheden die veel dichter bij mij staan en waar mijn hart stukken meer naar uitgaat. Weet ook en heb eveneens gemerkt dat mijn weblog die constante in mijn leven is gebleven, dat het wassen en koken hun dagelijkse aandacht krijgen en dat ik bij het poetsen van mijn huis adekwaat geholpen word. Waardoor de konklusie meer dan gerechtvaardigd is dat ik in die dik honderd dagen hele stappen heb gemaakt, ook dankzij Nel, in de richting van een warme toekomst van mijn verder leven. Waar ik heel erg dankbaar voor ben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Bij de start van de zomertijd

  1. Marga zegt:

    Fijn Rob, dat het goed gaat met je. Is toch geen sinecure na zo’n heel drukke tijd en zo’n verlies! Ik bewonder je!

  2. basstarter zegt:

    ook even een bemoedigend schouderklopje van de bassiste. Ook de lage tonen hebben power.

  3. sjoerd zegt:

    Mooi toch, ik weet niet of ik dat kan opbrengen. Terwijl het bijna zover was…

  4. Laurent zegt:

    Wat een sterke vrouw moet Nel geweest zijn. Maar dat kon je ook wel zien aan de foto’s die je plaatste, heb ik het idee.
    Dit klinkt goed in elk geval.

  5. Emigrant zegt:

    Ik heb het met bewondering gadegeslagen, Rob, hoe jij dit bent aangegaan en met welk goed resultaat . Ik ken anderen die in zulke omstandigheden veel langer in de put zitten of er zelfs aan kapot zijn gegaan.

  6. bespiegelaar zegt:

    Rob ,een mooi lentegeluid laat je horen en vol bewondering nemen wij er kennis van. Het geschrevene lijkt sterk op een humanistisch gebed dat ons verheugt en verblijdt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s