Is dit de Arabische lente?

Als ergens hoop en vrees elkaars synoniemen konden zijn, als ergens alles in een oogwenk in zijn tegendeel kan verkeren en als ergens de ratio en het sentiment ongemerkt in elkaar vervloeien, dan is de Arabische wereld daarvan gedurende de afgelopen jaren het toonbeeld gebleken. Waar idealen en wenkende perspectieven het ene moment nog leken te heersen, werden ze het volgende moment de bodem ingeslagen om plaats te maken voor kille repressie, cynisme en pure wanhoop. Levens en individuen hadden geen betekenis meer en moesten wijken voor de belangen van systemen, instellingen en organisaties, welke hun uitdrukking vonden in het geweld in zijn meest pure vorm. Door middel van wapens en willekeur werden verworven burgerrechten en democratische processen niets ontziend vertrapt en ontmanteld. Zie de volledige verwording van de Libische revolutie, welke uiteindelijk haar weg vond in de richting van de behartiging van allerhande particuliere en deelbelangen met de totale maatschappelijke chaos van dit moment als het resultaat. Maar hoe het nog erger kan gaan met de nog maar net gerealiseerde idealen, wordt wel bewezen in Egypte, waar een generaalskliek, de volksvertegenwoordiging en het justitieel apparaat elkaar hevig het balletje toespelen en aldus een actieve politieke minderheid, te weten de Moslim Broederschap, het zwijgen opleggen en zelfs druk doende zijn om deze daadwerkelijk een kopje kleiner te maken.

Wat niet alleen blijkt uit de vele slachtoffers die door politieel en militair geweld zijn gevallen onder protesterende Moslimbroeders, maar ook uit het feit dat zonder veel omhaal van woorden en met niet al te veel argumenten doodvonnissen zijn uitgesproken over meer dan vijfhonderd van deze Moslimactivisten. Waardoor je als buitenstaander de terechte vraag mag stellen, waar alle protesten tegen Mubarak op het Tahrir – plein nu eigenlijk toe hebben gediend als de huidige situatie van repressie in Egypte er de uitkomst van is. Een doodlopende straat is het beeld dat onvermijdelijk opdoemt, dat ook nog eens kenmerkend kon zijn voor de Arabische sfeer en omgeving. Een uitzichtloosheid die onomkeerbaar en onoplosbaar is, ja zelfs de neiging heeft om zich alleen maar te versterken getuige de absolute treurnis die in de Syrische burgeroorlog is bereikt en die daarin op een dusdanig niveau is gekomen dat alle ellende daar in de vergetelheid dreigt te geraken. De wereld heeft zich er al min of meer van afgewend, in het besef van de onbeweeglijkheid en onveranderlijkheid van de situatie in Damascus, Homs, Aleppo en omgeving. Het is zoals het is, lijkt daar nog slechts van toepassing, met als meest concrete perspectief de plek waar het schip eens moet stranden omdat het niet anders meer kan. Zoveel is er overgebleven van wat eens hoopvol de Arabische lente werd genoemd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s