Een wandeling bij de Geul

Een dag als gisteren met haar recordtemperaturen voor de tijd van het jaar vroeg uiteraard om een wandeling in de mooist denkbare omgeving, het Geuldal dus en daaromtrent. Wat zoveel betekent als het gebied tussen Wylré met de Brand-bierbrouwerij en de Keutenberg, de puist uit de Amstel Gold Race, met vanzelfsprekend een traject dat langs de meanderende Geul wordt afgelegd, maar met daarnaast een stevige klim en een voettocht over een winderig plateau. Want we zijn ten slotte wel in Zuid – Limburg, waar de kuiten in beginsel niets cadeau krijgen, zullen al die wandelaars weten die met name in de weekeinden en de vakanties hun weg hierheen vinden. En volkomen terecht, hebben we gisteren weer eens gemerkt tijdens die wandeling die een beleving werd die uit een aaneenschakeling van juweeltjes bestond. Met allereerst de flora, de struiken en bomen die hier vrijelijk hun gang mogen gaan, uitgeleverd als ze zijn en worden aan de elementen. Met als logisch gevolg bomen die bijvoorbeeld getroffen door de bliksem zijn en in het landschap nog figureren als verdwaalde objecten die daar door een eigentijds kunstenaar achtergelaten konden zijn. En laten ze dan ook nog geflankeerd worden door gedichten van Paul van Ostayen en Emma Crebolder die zo maar een plekje langs de Geul gekregen hebben om de wandelaar op zijn tocht wat te vermeien en af te leiden. Via de Gele Anemoon en Engwegen blijk je dan ineens dat lieflijke Geuldal te verlaten om paralel aan de Keutenberg de weg naar boven te vinden.

Aanvankelijk vloeiender en vriendelijker dan die stijging van 22% aan je linkerzij, waar het gekreun en gesteun van fietsers te horen is. Maar ten langen leste en nog ver voor het hoogste punt ben je toch gedwongen om die ideale pas te vinden om ook hoger te komen. Met als de welverdiende bonus dat bankje dat op het beste punt met veel compassie werd neergezet, met een schitterend vergezicht richting Ransdaal en Schimmert, en ook een eersterangs plaats om die enkele zwoegende pedaleur zichzelf te zien en horen pijnigen. Waarna het vervolgen van de weg wel zo voor de hand ligt, ook al kwam ze dan uit op dat plateau waar de voorspelde windkracht drie met een sterkte zes tot zeven in het gezicht blies en plotseling de maximale wandelinspanning vroeg als er tegen die wind in gehangen moest worden tot aan de agrarische buurtschap Berghof toe. Met vee dat springend en drinkend de wei gevonden had en ons de weg wees naar het bospad dat richting Stokhem leidde. Ook hier adembenemende beelden die ontstonden doordat de voorjaarszon het prille groen van het geboomte wist te vinden. En toen daarna ook nog in Stokhem het ene fraaie vakwerkhuis zich aan het andere reeg, werd op dat moment het gelijk bewezen van de toerist die zijn weg naar Zuid-Limburg weet te vinden, terwijl wij als inwoners van deze streek dat ook maar al te graag aan hen geven, omdat je daardoor eens te meer beseft hoe bevoorrecht je bent om in deze fraaie omgeving te mogen leven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s