Een (on)hebbelijkheid?

Of het hebbelijkheden zijn of onhebbelijkheden, weet ik niet direkt. Maar op zijn tijd en op de meest onverwachte momenten heb ik er wel last van, of spelen ze op zijn minst op. Mijn hang naar orde, mijn behoefte dat alles wel op zijn plaats moet liggen, zonder dat dit overigens er toe leidt dat er een steriele omgeving rondom mij ontstaat. Een beetje wanorde kan ook in orde zijn, mits ze maar geregeld is. Dat is de basisfilosofie die ik hanteer als ik om mij heen kijk en dan wat structuur probeer aan te brengen. Maar ik geef toe dat het voor een buitenstaander soms wel wat vreemde, misschien zelfs pathologische trekjes vertoont. Zoals die ene keer – ik geloof dat ik er ooit wel eens iets over heb geschreven – toen ik in Haarlem was en een kopje koffie ging drinken bij Brinkman op de Grote Markt. Een gevestigd adres, met veel toeloop en zichtbaar rijk aan traditie, getuige onder andere de vele oude schilderijen die er zo in het rond hingen dat ze wel in mijn gezichtsveld moesten vallen.

Met als gevolg dat natuurlijk dat ene schilderij dat uit het lood hing bij mij in het oog moest springen en daaruit niet meer verdween totdat ik het exact in een positie van honderdtachtig graden had gehangen. Daar was ik in zo’n onbewaakt ogenblik weer even mijzelf en kroop mijn bloed waar het niet gaan kan. En zoals gezegd wil die eigenaardigheid nog wel eens een enkel keertje opspelen. Vanochtend ook weer, toen ik bij mijn overbuurvrouw de vitrage op de bovenverdieping scheef en geheel uit de plooi zag hangen. Wat dus mijn handen alleen maar deed jeuken. Hoewel een telefoontje natuurlijk zo was gepleegd, ging het mij toch net te ver om mijn bemoeienis zich tot op dat niveau, tot dat detail uit te laten strekken. Met als gevolg dat dat ongerede gordijn mij nu hatelijk blijft aanstaren en ik opgescheept zit met dat ongemak tot het de overbuurvrouw behaagt om die vitrage weer in de passende plooi te leggen. Dat is je lot en dat zijn de dilemma’s als je niet meer zo groots en meeslepend kunt leven omdat je wereld nu eenmaal op enig moment kleiner gaat worden……, durf ik gerust met een heel vette knipoog te zeggen tegen ieder die zich een goede verstaander waant.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Een (on)hebbelijkheid?

  1. Mack zegt:

    Waarschijnlijk heb je ook moeite met Alfa Romeo’s waarbij de nummerplaat niet in het midden zit.

  2. Margo zegt:

    Ik ben daar ook mee behept. Als ik bij iemand iets scheef zie hangen of liggen (kleedjes!) blijf ik er naar kijken en als niemand het ziet hang of leg ik het snel even recht. Mijn man ziet het nog veel eerder, met zijn timmermansoog. Ik zie nu dus ook dat er ontiegelijk veel kerktorens in Nederland scheef hangen, en ook veel andere oude gebouwen trouwens. Maar die zet je niet even snel recht!

  3. sjoerd zegt:

    Als je daar oog voor hebt kan dat ontzettend storend zijn. Ik heb ook de neiging om alles recht te hangen.

  4. Dhyan zegt:

    Ik hang juist alles scheef.

  5. Emigrant zegt:

    Ik ben ook een rechthanger, -zetter en -legger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s