Master of ceremony

Hoewel de verleiding groot is, noem ik de wereld waarin wij leven toch maar geen gekkenhuis. Maar zonderling en curieus is er best veel van wat er dagelijks onder mijn ogen komt of aan mij voorbij trekt. Zodat ik mij vaker in mijn armen moet knijpen om mij ervan te overtuigen dat ik er echt ben, dat ik besta, terwijl het allemaal voor mijn neus gebeurt en ook nog de gewoonste zaak van de wereld schijnt te zijn. Meestal is er ook nog niemand die er van op kijkt of een geluid geeft, behalve ik dus, zei de gek. Vandaar mijn aanvechting welke ik toch heb weten te beheersen. Maar dat het mij moeite kost, kan ik verzekeren, met name omdat het bijna dagelijks je bekruipt, dat gevoel dat je denkt dat je alles al hebt gehad en meegemaakt, maar dat het nog bezopener blijkt te kunnen. Nu bijvoorbeeld weer zo’n verhaal waarvan je mond open valt en je de klomp breekt, te meer omdat het ook nog in alle ernst wordt gebracht. En natuurlijk haal ik het weer uit de krant, die dagelijks bron van vermaak en tegelijk stomme verbazing. Want zou je ook niet als je iemand bloedserieus een pagina lang verslag ziet doen van zijn professionele bezigheden die hij samenvat onder de beroepsnaam van ‘Master of ceremony’, dat hij dan ook als een vak beschouwt. Omdat ik mij er dus helemaal niets bij kon voorstellen, heb ik mij die vijf minuten gegund om dat relaas erover te lezen en weer een beetje wijzer en verwonderder te worden.

Wijs omdat dat werk echt bij deze tijd blijkt te horen, maar meteen ook dus verbaasd omdat ik van die tijd met die verworven wetenschap alleen maar minder lijk te begrijpen. Want waar bestaat die taak van ‘Master of ceremony’ eigenlijk uit en waarvoor wordt hij betaald? Welnu, om naast een deejay plaats te nemen en de toeschouwers aan de gang te krijgen door op de maat van de muziek zichtbaar in de handen te klappen. Wat het publiek dan moet enthousiasmeren. Natuurlijk wordt er door zo’n master of ceremony ook bij gesprongen, wat kreten de ruimte in geslingerd, met als enig doel om de sfeer en de stemming tijdens het optreden van de deejay te bevorderen en te verhogen. En dat meestal zo’n drie, vier uur lang en twee, drie dagen per week, all over the world. Een meer dan serieuze baan, zo moeten we opmaken uit het relaas van die master of ceremony die zijn werk als een hoogst ernstige bezigheid beschouwde, welke volgens hem alleen met de meeste toewijding en de krachtigste taakopvatting kan worden gedaan. En zo ging hij maar door en door, overtuigd van zijn gewicht en betekenis, waarschijnlijk omdat hij niet beter wist, want geen andere tijd en wereld had gekend. Tegen welke achtergrond ik dat verhaal dan ook maar plaats en beoordeel, hoewel ik het maar niet kan laten om met mijn hoofd te blijven schudden. Omdat ik mijn tijd en de wereld waarin ik nu leef, soms echt niet meer kan bevatten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Curiosa en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Master of ceremony

  1. sjoerd zegt:

    Dat zo’n man zichzelf nog serieus neemt verbaast mij…

  2. Dhyan zegt:

    Daarover hoef je je niet te verbazen, zo’n aangever wanneer je behoorde te klappen was er tot mijn eveneens stomme verbazing indertijd, nu 20 jaar geleden bij een televisie uitzending ook.

  3. fairlytrue zegt:

    Even volkomen off topic: lees jij je petsoonlijke berichten op Facebook wel eens? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s