‘Ik Jan Cremer’ 50 jaar later

Het is alweer vijftig jaar geleden dat Jan Cremer het ingedutte Nederland flink opschudde met zijn drieste autobiografische belevenissen, die ondanks dat de boekenbranche nog niet bekend was met marketingtechnieken, al snel in brede kring gretig aftrek vonden. Het lage land aan de zee was er kennelijk aan toe. Waarmee de zestiger jaren ook hier ingeluid werden en ik het allemaal nog van een afstandje bekeek. Zo´n held op sokken was ik met mijn twintig jaar toen nog. Maar wie trouwens niet? Want waren we niet opgevoed in de sfeer van strenge christelijke normen en waarden en dus meer dan bewust ervan gemaakt hoe alles moest gebeuren en hoorde? Daar kwam bij mij ook nog eens bij en dubbel en dwars er overheen dat ik een middelbare school had gevolgd waar de leiding, en meer in het bijzonder de rector, helemaal van wanten wist, dus bij mij de klassieken met hun moraal er genadeloos in stampte en je ook nog eens inpeperde dat je daarmee bevoorrecht was en je tot een elite mocht rekenen. Het gevolg was wel dat je al op jonge leeftijd zo geconditionneerd en geprepareerd was dat de logische reflex op een boek als “Ik Jan Cremer” er een van de neus ophalen was, van de andere kant opkijken met het idee dat zulk spul helemaal niks voor ons soort mensen was.

Dat was mijn vertrekpunt in de zestiger jaren, die daarmee dus voor mij een lange mars werden en het zicht boden op een weg waarover ik een heel eind moest gaan om tot een vorm van zelfontdekking te komen, om te bemerken hoe het is om jezelf te zijn. En laat die gekke Jan Cremer daar toch zijn steen aan hebben bijgedragen, ondanks dat ik zijn boek niet heb gelezen, maar wel kennis nam van een smakelijk fragment, dat toen weliswaar in mijn begrip nog ordinair en scabreus heette, maar genoeg in mij wakker maakte om naar meer te verlangen. Want in feite was er helemaal, ontdekte ik, niets vreemd aan zijn mateloze behoefte om op dezelfde WC in Parijs te willen zitten als waar Sofia Loren net voor hem de bril ervan warm had gemaakt door daar op plaats te nemen, gewoon omdat hij haar lijf of wat daar vanaf straalde wilde voelen. Welke ervaring Jan Cremer zonder mooischrijverij in zijn boek weergaf en met anderen deelde. Dat dit in die tijd revolutionnair was en baanbrekend, laat zich alleszins raden. Mij gaf hij met die enkele waarneming al een schop onder mijn kont en stelde mij zo in staat om met wat extra moed aan de lange mars naar mijzelf te beginnnen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op ‘Ik Jan Cremer’ 50 jaar later

  1. sjoerd zegt:

    Ik was gelukkig iets meer van die tijd en omarmde alles wat indruiste tegen de toen geldende normen. Niet dat mij dat in dank werd afgenomen. Mijn ouders keerden zich in die tijd helemaal van mij af…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s