Die andere Heimat

‘Heimat’, het meesterwerk van de Duitse regisseur Edgar Reitz, zal bij menige, al wat oudere televisiekijker in het geheugen gegrift staan. Het is dan ook een monument in de televisiehistorie, deze driedelige cyclus in telkens een groot aantal afleveringen die de geschiedenis beschrijft en verbeeldt van de familie Simon in het denkbeeldige dorp Schabbach dat in de Hunsrück ligt, waar de grote, boze wereld net genoeg doordringt om als decor, als tijdsbeeld te kunnen dienen voor die familiekroniek. Het betreft achtereenvolgens de periode tussen de twee wereldoorlogen met daarin het accent op de opkomst en de tijd van de nazi’s, de tumultueuze zestiger jaren en het jaar 1989 met de val van de Muur en de daaruit voortvloeiende Duitse eenwording. Aan dit epos heeft Edgar Reitz nu een proloog toegevoegd die in de vorm van een vier uur durende film onder de titel ‘Die andere Heimat’ in de bioscopen wordt vertoond. Het vertelt het verhaal van de voorouders van de familie Simon, die onder de meest kommervolle omstandigheden ook in Schabbach voor hun bestaan knokten. We schrijven het begin van de veertiger jaren van Die+Andere+Heimatde negentiende eeuw, waarin zich een vergeten hoofdstuk van de Duitse historie afspeelt, namelijk de massale trek van duizenden boeren en ambachtslieden die onder druk van de misère waarin zij verkeren, plaats vindt, met vooral Brazilië als einddoel.

Dit gegeven vormt het centrale thema en de rode draad in ‘Die andere Heimat’, waarin de hoofdpersoon, de jonge Jakob Simon, ontsnapt aan de harde werkelijkheid door aan de hand van zijn boeken te dromen over Braziliaanse avonturen, die de omtrekken moeten vormen voor zijn toekomst. Hieromheen ontspint zich een familiegeschiedenis die door Reitz wordt verbeeld in een tempo dat bij de negentiende eeuw hoort en daarmee bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal, dat des te meer cachet en diepgang krijgt doordat het hoofdzakelijk in zwart-wit beelden is verfilmd, met alleen dan ruimte voor kleur om op dat ene moment of die bepaalde plaats dat extra accent aan te brengen. Het leidt tot werkelijk adembenemende beelden, met schitterende panorama’s van de Hunsrück, maar ook met dialogen, acteerprestaties en opnamen die een-op-een aan Ingmar Bergman doen denken, dus waarin Edgar Reitz zich meer dan schatplichtig heeft betoond aan deze Zweedse grootmeester van de cinema. Het resultaat van dit alles is een film van een formaat, zoals ik in mijn leven zelden heb gezien en waarvoor superlatieven in feite nog te kort schieten. Hoewel ik met kwalificaties als fenomenaal en fabelachtig mijn gemoedstoestand na afloop van dit meesterwerk toch het beste beschrijf en benader.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s