De dood van een paarse krokodil

Met recht zou ik beticht kunnen worden van tendentieuze schrijverij als ik slechts een deel, een kritisch deel ook nog, van een verhaal zou vertellen zonder verder iets over de afloop ervan te vermelden. Dan gaat het dus echt over halve waarheden waar ik mij dan aan zou bezondigen. Wat des te erger is als je de hele geschiedenis kent. Dat wil ik dus niet laten gebeuren. Vandaar dat ik terugkom op mijn logje van 10 januari van dit jaar waarin ik onder de titel “De paarse krokodil van de KPN” verslag deed van mijn ervaringen om met mijn probleem, mijn klacht, het bastion van de KPN binnen te dringen, om mijn weg daarin te vinden. Een willekeurige lezer kon allicht de indruk krijgen van de Don Quichotte die ik mij toen beslist waande, die in gevecht was geraakt met de windmolens van de KPN – organisatie. Het gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden was die typische ervaring die zich paarde aan dat mij machteloos en kansloos weten zonder dat ik mij daar helemaal aan over wilde geven. Omdat er ook nog zoiets van woede in mij huisde over die ten onrechte gefactureerde bedragen, een woede die sterk genoeg was om door te gaan tot aan het gaatje.

En die daarin samengebalde energie leidde er uiteindelijk toe dat ik ten slotte toch stuitte op een naam, een persoon, een medewerker die met mijn verhaal verder wilde en het ook bleek te begrijpen en te kunnen oplossen. Want zij, het was een zij, Anita Grelling van de Klanten Service (hulde voor haar!), zegde mij een creditfactuur toe die ik eind februari zou ontvangen. En met die wetenschap en belofte op zak stond ik op vrijdag 7 februari op het vlonder voor het Groninger Museum in de stromende regen en keek naar die twee kantoorkolossen van de KPN die zich naast het Centraal Station ter plaatse bevonden. Wetend dat ze daar achter een van die vensters zat, heb ik stilletjes en licht verholen naar haar gezwaaid en een diepe buiging voor die Anita Grelling gemaakt. Omdat zij dat kreng van een paarse krokodil om zeep heeft geholpen, waardoor ik gisteren, 18 februari, de door haar beloofde creditfactuur in de bus bezorgd kreeg. Het is nog even wachten tot het bedrag ook daadwerkelijk op mijn bankrekening staat. Maar dankzij Anita ben ik zo ver dat ik daar volledig op vertrouw en ik daardoor zeker weet dat er in dit geval van ‘eind goed, al goed’ gesproken kan worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De dood van een paarse krokodil

  1. Margo zegt:

    Precies wat ik zei, als iemand zich even echt verdiept in de zaak, zonder aan zijn targets te denken, is het probleem zo opgelost. Als je iets voor Anita wil doen kun je een bosje bloemen voor haar laten bezorgen op de locatie waar zij werkt. Dat werkt door kan ik je vertellen.

  2. sjoerd zegt:

    Ik help je hopen dat het nu over is…

  3. Laurent zegt:

    Mooi 🙂

  4. Anita Grelling zegt:

    Niets vermoedend sluit ik mijn zondag avond af met een verse kop thee. Word ik er op geattendeerd dat mijn naam op het internet door “iemand” genoemd word. Zo nieuwsgierig als ik ben, pak ik mijn tablet en lees ik uw verhaal. Wauw! Bedankt!! Met trots ga ik morgen mijn nieuwe werk week in! Met enorm vriendelijke groet, Anita Grelling.

  5. Anita Grelling zegt:

    P.s. Als ik had geweten dat u bij het museum stond, had ik zeker even gezwaaid, met een lek gestoken paarse krokodil in mijn hand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s