Gouden kalf of kansloze?

Zoals het kind heden ten dage op een metershoge troon wordt gezet om vervolgens in aanbidding aanschouwd te worden, zo was ons lot indertijd dat van een kansloze die nooit gelijk had en er ook niet over moest prakkizeren om dat proberen te halen. Omdat het eenvoudigweg niet voor hem was weggelegd, waar nu de waarheid, om niet te zeggen de eeuwige waarheid, bij dat kind begint en waarvan de onfeilbaarheid bij voorbaat al gekroond is. Zodat er geen andere mogelijkheid meer is dan dat de wereld er wel om moet draaien en alles wat betekenis heeft noodzakelijkerwijs die ene kant, die van dat kind, op stroomt. Waarop echter wel de wet van Pavlov blijft gelden. Wat zoveel betekent dat als het even niet loopt zoals het gewend is, de enige reflex erin bestaat dat het op een schreeuwen, janken en brullen wordt gezet met logischerwijs ouders die alleen nog in paniek kunnen raken, met alle mogelijke uitwassen vervolgens vandien. Waar je als buitenstaander en toeschouwer alleen maar verontrust en niet begrijpend naar kunt kijken als jezelf in je jonge jaren, in de vijftiger jaren, alleen maar het tegendeel gewend bent geweest, want volledig en met straffe hand in de plooi werd gebracht van wat men vond, van wat men verwachtte en van hoe het dus hoorde.

Wat dus niets anders inhield dan dat je geacht werd met twee woorden te spreken, je beurt af te wachten, niet voor te dringen, je bord leeg te eten, je mond te houden als je niks gevraagd werd, beleefd, beleefd en nog eens beleefd en vooral gehoorzaam te zijn. Waarmee je, dus voordat je boven het maaiveld uitstak of de ambitie in die richting had, al een kopje kleiner werd gemaakt, omdat er niets anders van je werd verwacht dan dat je keurig in de pas bleef lopen. Met als meest sprekend voorbeeld van deze voortdurende oefeningen in het bijbrengen van kadaverdiscipline de treurigheid die je van je ouders ondervond en vooral de teleurstelling die ze je bezorgden als je op school eens een keer je niet in het gareel had weten te houden en dan strafwerk kreeg, de klas uit werd gestuurd of na moest blijven. Want vaste prik was het dan telkens wel dat je thuis ook nog eens de levieten gelezen kreeg, wat dan samengevat werd met de dodelijke opmerking dat je dat dan wel verdiend en het ernaar gemaakt zou hebben. Bemoediging, een schouderklop of solidaritet waren dan even ver te zoeken. Dat hebben de ouders van nu dus stukken beter begrepen, hoewel ik ze dus vaker ook als dwazen zie doorslaan als ze niets anders doen dan hun kind als het gouden kalf aanbidden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Gouden kalf of kansloze?

  1. Mack zegt:

    Maar zou je een minder mens geweest zijn als je ouders het anders hadden gedaan? Je hebt toch een uitgesproken eigen mening, en je blijft altijd beleefd tegen je reageerders en dwingt op jouw manier respect af. Deze tijd is gewoon anders, kinderen zijn anders, en soms is de situatie hopeloos. Een beetje goed gemiddelde zou beter zijn.

  2. Hanneke zegt:

    Dat neemt niet weg dat het toch niet teveel gevraagd is voor een kind als het wat beleefdheid bijgebracht krijgt, als het leert zich te gedragen. Dat hoeft geen kadaverdiscipline te zijn. Het is toch raar dat het kennelijk opvalt als kinderen behoorlijk gedrag meegekregen hebben, dat het bijna een uitzondering is. Het is toch eigenlijk raar dat dat zodanig opvalt dat het op school bij een een gesprek vermeld wordt dat je kind beleefd is en op zijn woorden heeft leren letten.

  3. Margo zegt:

    Ik heb twee jeugdigen van 20 en 12 te logeren, zij vragen mij steeds of ze me ergens mee kunnen helpen, en doen het ook, bedanken beleefd en gedragen zich. Het is een beetje van het ene uiterste naar het andere, het verschil tussen vroeger en nu. Zoals sommige jongelui, en dan bedoel ik zelfs veertigjarigen, zich tegenwoordig gedragen, het taalgebruik vooral, dat zouden wij ordinair en onopgevoed hebben genoemd. Misschien dat een volgende generatie weer in balans is. Dat zou wel fijn zijn, want woorden als k*t en fu** te pas en te onpas in ieder gesprek en in ieder gezelschap gebruiken daar heb ik nu wel een beetje genoeg van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s