Van wind en rag

Aan mijn verblijf van een week in Oost-Groningen heb ik ook een lichtvoetig gedicht over gehouden, van een daar geboren en getogen dichteres, Nina Werkman (1947), die met dit “Van wind en rag” de zwaarte van het daar alom aanwezige veen toch maar mooi weet te ontstijgen:

Nina_Werkman_sitepageAls ik maar licht genoeg ben, mag ik
over je lopen, mag ik, mijn bloesje open,
over je zitten gaan, als ik maar licht
genoeg ben, niet te zwaar.

Ik zal een droomelixer voor je kopen,
ik zal mijn haren dragen op z’n Frans;
Japanse zijde doe ik aan, mijn handen
laat ik ijle dansen dansen.

Mijn pen zal ik Oostindisch dopen, ik zal
van zinnen een zilvergazen webje spinnen,
mijn adem langs je ogen blazen, je smaak
verlengen met gezoete room.

Hebben je duivels nog niet afgedaan,
ik ben een engeltje, ik ben van wind en
rag, een zomerdag, hoe het begint, ik
ben het maar.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Van wind en rag

  1. Emigrant zegt:

    Veel dank voor dit mooie gedicht, deze dichteres kende ik nog niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s