Het demasqué van Plasterk

Het is nog niet zo lang geleden – vijf jaar misschien – dat ik hem een op de twee zondagen in Buitenhof als columnist op lichtvoetige wijze zijn mening zag geven over allerhande zaken. Als waarachtig erudiet wetenschapper, biochemicus was hij, deed hij zijn zegje op een meer dan aangename manier. Weliswaar vaker tegendraads en ook bepaald eigenzinnig, maar nooit zo dat het je tegen de haren in streek. Hij kwam als een prettig mens over, die je via de beeldbuis graag bij je thuis over de vloer zag komen. Ronald Plasterk bedoel ik dus duidelijk. Wat is er van dat beeld overgebleven, vroeg ik mij deze week af, en nog meer waarom is het zo naar de haaien gegaan. Want dat dat oorspronkelijke en destijds zo gewaardeerde beeld volledig aan gruzelementen ligt, behoeft geen enkel betoog. De draaikont die hij nu is geworden, de man met teveel verschillende meningen tegelijk lijkt in niets meer op die columnist met zijn consistente opinies en sluitende argumenten. Om nog maar te zwijgen over de man die ineens een hoed begon te dragen, zijn baard liet staan en als bewindsman weliswaar geen lintjes doorknipte, maar meer dan gevoelig bleek voor de waan van de dag.

Met als gevolg dat de eerste vraag logischerwijs luidt waar die omslag, dat verval begonnen is en wie daar de aanzet toe heeft gegeven. Is zijn ijdelheid toch zijn achilleshiel gebleken en hem de baas geworden, waarna hij zichzelf kwijt moet zijn geraakt om die man zonder eigenschappen te worden, die op die manier in de slangenkuil die de Haagse politiek is, dacht te kunnen overleven? Of fungeert het Binnenhof met haar cultuur van spelletjes en intriges toch als dat vergrootglas waaronder de menselijke zwakheden dusdanig andere proporties krijgen dat ze niet meer te managen zijn voor de doorsneeburger als die tot een politiek ambt geroepen wordt en daarom wel tot een gedaanteverwisseling of een demasqué moeten leiden zoals er nu met Ronald Plasterk aan de hand is. Wat hem, als hij zichzelf nog wil kennen, tot geen andere konklusie zou moeten leiden dan dat het politiek bedrijf niets is voor mensen zoals hij, terwijl het ons duidelijk maakt waar die politiek wel niet toe leidt, dus redenen genoeg herbergt om je daar heel ver van af te houden, als je er tenminste aan hecht om jezelf te blijven.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Het demasqué van Plasterk

  1. sjoerd zegt:

    Lijkt een beetje op Leers…

  2. Laurent zegt:

    Merkwaardige transitie is dat geweest ja. Als columnist in de Volkskrant las ik hem ook graag.

  3. Laurent zegt:

    Maar goed, dat was toen de Volkskrant nog niet volgeschreven werd door rabiaat-conservatieven.

  4. math zegt:

    Ik zou ook wel eens willen weten hoe het Pim Fortuyn was vergaan wanneer hij was blijven leven?
    Wat betekent rabiaat ? Wikipedia kent dat nog niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s