Mijn kippenvelmoment

We leven in een tijd dat de kippenvelmomentjes zich zonder ophouden aaneenrijgen. Wie beleeft ze niet, die kortstondige ogenblikken dat de dijken rond onze emoties doorbreken? Ze zijn zo talrijk dat het er verdacht veel van weg heeft dat ons collectieve gevoel meer en meer op een gatenkaas begint te lijken. Dat prachtige doelpunt, die gewonnen wedstrijd, die medaille, dat ene liedje, die zinswending, die mooi gespeelde noot. Je kunt het zo gek niet meer bedenken of we gaan ervoor door de knieën en we krijgen er koude rillingen van. Waarna we dat gevoel, dat op dat eigenste moment uniek zou moeten zijn, als de weerlicht vermenigvuldigen via de sociale media omdat we het zo nodig met anderen willen delen. In stilte genieten is er niet meer bij. Nee, anderen zullen er evenveel van weten en mogen het op hun beurt wat ons betreft natuurlijk ook weer liken en sharen en aldus die bal verder laten rollen. Waardoor de rilling, de gelukzaligheid van dat enkele moment toch maar mooi opgeblazen wordt tot de proporties die uiteraard in geen enkele verhouding meer staan tot dat ene feit, die omstandigheid die het begin, de aanleiding was van alles.

Die als het ware de oorzaak was van dat kippenvelmoment, dat zich met onze hulp mocht voortplanten. Met dus als de geschikte brandstof voor die voorwaartse en zichzelf vermeerderende beweging dat positieve gevoel dat die koude rilling teweeg bracht. Maar het zal aan de andere kant niemand verrassen dat zo’n koude rilling evenzeer door een negatieve ervaring of beleving kan worden veroorzaakt. Waardoor even gemakkelijk kippenvel kan ontstaan dan wel het klamme zweet doet uitbreken. Met plaatsvervangende schaamte of zelfs afkeer of afschuw als die emotie en prikkel die tot zo’n fysiek, laten we zeggen, ongemak leidt. Ook dat mag met hetzelfde recht dan dat kippenvelmoment genoemd worden, heb ik dus dit weekeinde aan den lijve ondervonden toen ik die Russische kobold Poetin in zijn onmogelijke ski-jack onze Nederlandse winnares Ireen Wüst zag omhelzen en aldus het boze sprookje van roodkapje en de wolf voor mijn ogen bewaarheid werd. Waarmee ik mijn kippenvelmoment ook beleefde, hoewel dat van een totaal andere aard was dan dat waar de meesten ons in willen laten delen en dat per saldo veel meer van een illusie weg heeft.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mijn kippenvelmoment

  1. Mack zegt:

    Dan hadden we niet moeten gaan. Hadden wie niet moeten kijken. Als we gaan moeten we ook gewoon meedoen aan het feestje. Je kunt Wust ook niet verwijten dat ze hem omhelsde, ze kan moeilijk weigeren. Ik vind dat je je beter druk kunt maken over Nederlanders die naar Egypte op vakantie gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s