Fluuster – fluite

Gewoon een gedicht in het dialect zoals dat nog altijd rond Swalmen bij Roermond in zwang is. Probeer het te ontcijferen of in elk geval het spoor te volgen naar de mooie levenswijsheid die in de slotregels verborgen zit.

Miene pap deej fluuster-fluite op en aaf, door haof en hoes bloos d’r zaach get veur zich haer; ich loesterde, sjtil wie ein moes.

’t Woor altied ’n vaag melodie. Wie ich groter woor, zag ich: fluit toch hel-op. Mer pap fluuster-floot geweun door, sjödde hoogoet aeve ziene kop.

Later begreep ich det d’r den nao wooj dinke; ’t prakkezere zoot noe einmal in zien blood. En ès se dich hel-op aan ein wies mós haje, geit naodinke geweun neet zo good.

Noe heur ich ’t baove mich fluuster-fluite, es ich get wanjel door de bos; ’t laeve zooj lang zo sjoon neet zin es alles altied hel-op mós.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s