Een ander Oostgronings geluid

De werkelijkheid loopt altijd mijlenver voor op de stereotiepe beelden en gedachten die mensen in hun hoofden hebben. Dat heb ik de afgelopen week weer eens gemerkt en tegelijk ondervonden, omdat ik zelf ook behept, noem het maar belast, was met zo’n vooringenomenheid die bij nadere beschouwing en bij de konfrontatie met de realiteit, echt onterecht bleek. Het zal de vaste bezoekers van dit weblog niet ontgaan zijn dat ik een aantal dagen op bezoek bij mijn broer in Oost – Groningen ben geweest. Meer specifiek in het Westerwolde, de streek die het hart van het oostelijk deel van de provincie Groningen vormt. Zeg maar gerust kloppend hart, durf ik nu met overtuiging te zeggen omdat ik met eigen ogen heb gezien dat er in dat gebied waarachtig wat aan de hand blijkt te zijn. Op diverse fronten en plaatsen is een revival te zien en allesbehalve sprake van lethargie en het moede hoofd in de schoot, laat staan dat er in een lot berust wordt, zo’n lot van kansloosheid dat zo gemakkelijk die regio’s in een uithoek vanuit de Randstad wordt aangepraat. Ik heb het niet gezien. Veel eerder een omslag ten opzichte van vier jaar terug toen ik daar voor de laatste maal was. Waar zo’n korte tijd niet goed voor kan zijn en wat er allemaal niet op gang kan komen, heb ik in die vijf, zes dagen tijd zich voor mijn ogen zien ontrollen. Een plaats als Vlagtwedde is zo maar uit zijn schulp gekropen en zich aan het ontwikkelen tot een aantrekkelijke leefgemeente met veel recreatieve voorzieningen.

Met restaurants die op een vrijdagavond midden in de winter bomvol kunnen zitten en met supermarkten, waar menige zichzelf serieus nemende plaats in het Westen behoorlijk jaloers op mag zijn. Stadskanaal blijkt zichzelf een facelift te hebben bezorgd waar je bepaald U tegen kunt zeggen, door namelijk het hele kanaalfront over kilometers lengte gerenoveerd en hernieuwd ingericht te hebben. Ook aan een ogenschijnlijk nietig dorp als Sellingen is de vernieuwingsdrang niet voorbij gegaan, doordat de plaatselijke kruidenier plaats heeft gemaakt voor een volledig nieuwe supermarkt. Het klooster in Ter Apel en het omringende bos is dusdanig opgeknapt en naar zo’n niveau van cultureel ‘state-of-the-art’ gebracht dat het elke toets van kritiek van de moderne toerist en dagjesmens kan doorstaan. En wat het meest sprekende bewijs ervan is dat men het in Oost-Groningen over een geheel andere boeg aan het gooien is, dat is dat op vele plaatsen al de sporen te zien zijn van de inspanningen die er worden verricht om het landschap een nieuw uiterlijk te geven dat veel eerder het passende decor moet worden voor de recreatie die de jachtige 21e eeuwse mens zoekt. Wat ik in de gauwigheid – want dat zijn vijf, zes dagen toch – heb gezien, is dat de Oost-Groninger heel goed op weg is om zichzelf uit het veen en het moeras, die vroegere poel van ellende, te trekken. En dat is dan weer eens een ander geluid dan dat eeuwige gekraai uit de Randstad.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s