Een stil leven

Het is zesenhalve week geleden dat mijn lieve vrouw Nel is overleden. De tijd heeft sindsdien niet stil gestaan, maar om te zeggen dat mijn leven zich hernomen heeft, is toch wat teveel gezegd. Natuurlijk zal de willekeurige passant op dit weblog, de bezoeker die geen voorgeschiedenis kent, allicht de indruk kunnen krijgen dat er helemaal niets meer aan de hand is. Zo bedrieglijk is het beeld wel dat door dit weblog met zijn dagelijkse verversing wordt opgeroepen. Daar ben ik mij al te zeer van bewust, zoals ik ook weet dat dit weblog ook in deze onbestemde, ongewisse tijd juist dat houvast is en biedt dat het voor mij ook is geweest in de drie jaar dat ik er voor mijn vrouw heb moeten zijn. Het was zoiets als een therapie voor mij en is het dat nu in feite ook nog. Het biedt namelijk elke dag zekerheid en structuur in een stil geworden leven dat dat precies kan gebruiken. Omdat het anders alle kanten uit kan vliegen bij gebrek aan overzicht na zolang op een bepaalde manier aan de gang te zijn geweest, na jaren van uitsluitende dienstbaarheid en zorg voor iemand anders. Waarin de omtrekken en hoekpunten van mijn bestaan terug te vinden waren. Dat is sinds zesenhalve week weggevallen.

Waardoor nu de noodzaak is ontstaan om mijn eigen weg en richting te vinden, sterker nog, opnieuw uit te vinden. Op eigen kracht. En uiteraard zijn er gelukkig meer dan genoeg handreikingen van geweldige mensen om mij heen. Veel en zelfs zoveel dat daardoor het gevoel bij je ontstaat dat als je daar steeds gehoor aan geeft dat je dan wel eens het overzicht in je eigen leven zou kunnen verliezen. Omdat je dan, voordat je het goed en wel in de gaten hebt, overspeeld en overstemd dreigt te worden door alle afspraken en toezeggingen waarop je je hebt vastgelegd. Met het grote gevaar dat je dan wel eens geleefd zou kunnen worden. Daar moet je ontzettend alert op zijn en daarnaar op eigen gevoel en inzicht handelen omdat je in principe je vertrouwde klankbord bent kwijt geraakt. Je moet het gewoon zelf uitzoeken. Op eigen kracht. En dat gevoegd bij de stilte die er toch om mij heen heerst, op ieder moment dat ik het net anders zou wensen, bepaalt in sterke mate de sfeer waarin ik leef, welke is zoals ze is en die geen keuze laat, omdat het leven, ieders leven in zijn eigen gang verder gaat. Met dat van mij voorlopig nog in de vorm van een stil leven, zonder dat dat reden geeft tot klagen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een stil leven

  1. bespiegelaar zegt:

    SOMMIGE LOGJES ZIJN DE WEERSLAG OP DAGELIJKSE BESLOMMERINGEN. ANDERE STIJGEN DAAR VER BOVEN UIT !! DIT IS ER ZO EENTJE !! EEN INTROSPECTIE WAAR WE GEZAMENLIJK ONZE GANG DOOR HET LEVEN, BELEVEN…. TROOST EN COMPASSIE VOOR JOU, ROB EN OOK VOOR ONS, JE TROUIWE BLOGGERS..

  2. sjoerd zegt:

    Voor mij zou dat het ergste zijn wat me kan overkomen, alleen zijn. Gelukkig verwacht ik dat mijn zoon het hier zo goed heeft dat die nooit zal vertrekken.

  3. Emigrant zegt:

    Ik ben altijd al alleen geweest en ik vind het niet erg. Voor mij is het de normale manier van zijn. Alleen zal ik op den duur iemand nodig hebben om mijn schoenveters dicht te maken en mijn belastingformulier in te vullen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s