Oud papier in Limburg

Over ontaarding van de media gesproken. Ik heb nog zo’n mooi voorbeeld ervan bij de hand, dat nogal wat lezers naar de strot vliegt en een flink aantal ervan al heeft doen besluiten om daarom het abonnement op die krant op te zeggen, er een eind aan te maken na tientallen jaren. Het gaat nu over Dagblad de Limburger met in haar spoor de regionale omroep L1, welke eigenlijk al vanaf medio november voor delen dominant rood, geel en groen gekleurd zijn, in verband met het naderende Carnaval. Hoewel dat pas in de eerste week van maart zijn beslag krijgt, komen beide media nu al ruimte en tijd te kort om er over te schrijven dan wel zendtijd er aan te besteden. De hoeveelheid Carnavalsmuziek die op L1 te horen is, lijkt wel per dag toe te nemen naarmate die fatale data van de Vastelaovend dichterbij komen. Lichte en klassieke muziek en ook de popmuziek delven steeds meer het onderspit ten gunste van Big Benny, Beppy Kraft en hun trawanten. Ga er maar aan staan als je in Limburg woont. En het blijft er niet bij. Want Dagblad de Limburger gooit er nog de nodige schepjes bovenop met uitvoerige beschouwingen over het hoe en waarom van dat feest. Want daar schijn je ook niet over uitgepraat te kunnen raken. Terwijl er volledigheidshalve haast dagelijks reportages te vinden zijn over het volgend evenement dat de weg naar het Carnaval moet plaveien.

Is het niet de zoveelste carnavalsplaat die geperst en uitgebracht is, dan toch zeker wel het Limburgs Buuttereedners Kampioenschap of het Limburgs Vastelaovends Konkoers met de geijkte voor – en nabeschouwingen en de obligate portretten van alle deelnemers. Daarmee worden heel wat kolommen gevuld en nog meer lezers verveeld. Want de vraag wie op al die nonsens zit te wachten, is wel degelijk relevant, als in aanmerking wordt genomen dat het Carnaval als zodanig wordt gevierd door twintig procent van de Limburgers en de rest er nauwelijks interesse voor heeft. Probleem is alleen dat die verhoudingen nog niet zijn doorgedrongen tot de redactionele burelen van de Limburger, waar men dus indachtig de heersende gewoonte op de oude voet verder gaat, te meer omdat de krant wel gevuld moet worden en het zo wel zo gemakkelijk gaat, ook al wordt er achter de feiten aan gelopen en de werkelijkheid ontkend. Zelfs zozeer dat een investeerder, een geldschieter die geen been meer ziet in een krant die zich zo oubollig van zijn opdracht kwijt, toegevoegd krijgt dat zo het Limburgse woord wordt vermoord. Wat in feite de reflexen zijn van schrijvende gewoontedieren die niet meer anders kunnen en zo hun eigen produkt en werk om zeep zijn aan het helpen. Want het gros van de lezers en abonnees heeft van die herhaling op herhaling zo schoon genoeg dat ze dat oud papier, dat Dagblad de Limburger al is als het van de persen rolt, ook niet meer hoeven te hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Oud papier in Limburg

  1. sjoerd zegt:

    Ik hoef daarvoor de krant niet op te zeggen… Ik heb er al jaren geen meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s