De aanvraag van de OV Chipkaart

Waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan, lijkt het Leitmotiv in de bedrijfsvoering van de NS als het om het werven van klanten gaat. De drempel om per trein te reizen mag, althans die indruk wordt gewekt, vooral niet te laag worden gemaakt voor wie zich per spoor verplaatsen wil. Dan zal men er vooral wat moeite voor moeten doen. Dat beeld wordt onmiskenbaar opgeroepen bij degene die zijn best er voor doet om in het bezit van een OV Chipkaart te komen. Dat weet ik sinds het afgelopen weekeinde wel zeker. Zoals ik ook heb gemerkt dat er een wereld van verschil in klantvriendelijkheid kan bestaan ten opzichte van diezelfde NS. Want wie zich wel eens de moeite heeft getroost om in het bezit van een Museumjaarkaart te komen, weet dat het verkrijgen ervan slechts een telefoontje kost plus een paar minuten tijd om de vereiste gegevens door te geven. Waarna de hele aanvraag is gepiept en twee, drie dagen later wordt afgerond als die Museumjaarkaart bij je in de bus valt. Zo kan het dus wel, met inbegrip van de automatische incasso van een bedrag van 64,00 euro, zonder dat het ergens pijn of frictie oplevert. Ieder kind, tot en met honderd jaar, kan wat dit aangaat zelf de was doen, omdat aan het hele kunstje dus niks is. Des te verwonderlijker is het daarom dat voor de verkrijging van een OV Chipkaart halsbrekende toeren per computer moeten worden uitgehaald.

Zodat het bijna logisch is dat het gros van de zestigplussers als vanzelf afhaakt of volledig vastloopt in de procedure die door de NS, mogelijk met andere Openbaar Vervoerbedrijven, is bedacht. Ik kwam er dus niet verder mee, verdwaalde totaal in de benodigde stappen en moest wel de hulp inroepen van een van mijn dochters die meer gevoel en vooral ervaring had met de listen en lagen die waren opgeworpen om die OV Chipkaart te verkrijgen. Goed voor mijn gemoedsrust was het om haar ook te horen zuchten en zeggen dat zo’n aanvraag slechts met gemak te tacklen was door doorgewinterde ICT’ers en dat er dus een terrein braak lag voor ondernemende professionals in die branche, omdat zij zo een adviespraktijk konden starten voor al die onthande senioren die in zo’n doolhof wel moesten verdwalen. Met als enige vereiste dat zij inlevingsvermogen hebben en gevoel bezitten voor al die ouderen die zich met zo’n aanvraag geen enkele raad weten. Waar tegelijk de pijn begint. Want zoek maar eens die ICT’er die die competenties heeft. Ze bestaan gewoon niet, met als enig gevolg de afgang en het totale gezichtsverlies dat de NS bij mij onderging en dat zonder twijfel dagelijks in op zijn minst honderdvoud moet beleven. Wat zeker zo erg en tegelijk lachwekkend is als het rijden met treinen met vierkante wielen, als het gemak in herinnering wordt geroepen waarmee een Museumjaarkaart kan worden verkregen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De aanvraag van de OV Chipkaart

  1. sjoerd zegt:

    Je weet nog niet waar doorgewinterde ICT’ers mee geconfronteerd worden als ze de eisen van zo’n bedrijf voor zich zien en daar een programma op moeten afstemmen. Ze krijgen gewoon waar ze om gevraagd hebben….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s