Een rondje Wijngaardsberg

Om wat structuur, wat vastigheid in mijn bestaan te hervinden, heb ik in ieder geval gedacht er goed aan te doen om elke maandagochtend met een tweetal vrienden een flinke wandeling te maken, van anderhalf tot twee uur. Nog afgezien van dat doel zoals ik dat hiervoor formuleerde, is zo’n bezigheid ook goed voor je lijf, voor je gezondheid, zeg ik na vanochtend helemaal en vol overtuiging na vanuit Schimmert een rondje Wijngaardsberg bij Ulestraten te hebben gedaan. Dat is dan toch mooi tien kilometer over geaccidenteerd terrein, welke ondanks alle stilte die er heerst en die je ook voortdurend tegenkomt, voldoende gespreksstof blijkt op te leveren. En dan komen de dagelijkse besognes en sores dus niet of nauwelijks aan de orde, maar is wat je ontmoet of passeert, voldoende spraakmakend om er wat woorden aan te wijden. Bijvoorbeeld dat wijngaardje dat het een jaar of drie volgehouden heeft om daarna in de steek en aan haar lot overgelaten worden door eigenaars die er waarschijnlijk op uitgekeken waren. Of die kolossale loods die onverhoeds in een weiland blijkt geplaatst op een plateau bij Ulestraten zonder dat duidelijk wordt wat de funktie ervan is, los van het effect dat het puur landschapsvervuilend werkt, maar dat kennelijk van het Meerssens gemeentebestuur mag doen.

Waarmee je tegelijk terechtkomt bij de boerderij van de betreurde Meerssense wethouder Jo Dejong die in het gehucht Waterval een veilig onderkomen dacht te hebben, maar door de kwade praktijk en boze tongen werd ingehaald. Over kwaadsprekerij en konflikten gesproken, op de daarboven liggende Wijngaardsberg blijkt men er ook wat van te kunnen. Want spreekwoordelijk is de ruzie die daar al dertig jaar heerst tussen twee broers die naast elkaar wonen, beiden in enorme hereboerderijen, die overigens in een tiptop-konditie verkeren en beter onderhouden zijn dan twee exemplaren van bijna hun formaat, die in de Ulestratense buurtschap Genzon volledig onttakeld zijn en de staat van bouwval zo glansrijk hebben bereikt dat ze ons als passerende wandelaars haast met een air staan aan te staren in de trant van ‘wie doet ons wat?’ Zo vul je een wandeling van twee uur zonder dat je overigens alleen kommer en kwel tegenkomt. Want het hoogtepuntje van deze winterochtend die nauwelijks aan de winter deed denken, was toch wel dat grasveldje waarop de sneeuwklokjes al uitbundig en welig tierden en de crocussen al bij bosjes boven de grond uitkwamen. Waardoor wij wel gezamenlijk moesten verzuchten: “Wie zei er ook weer dat het winter was?”

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een rondje Wijngaardsberg

  1. sjoerd zegt:

    Heerlijk toch, even er tussenuit. Die bouwgevalletjes in Genzon moet ik ook eens gaan opzoeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s