Hernemend leven

Of het taalkundig klopt weet ik niet, maar ik vind het eigenlijk best wel aardig klinken, terwijl de lading er wat mij betreft zeker door wordt gedekt. Want dat het leven zich onvermijdelijk herneemt, is mij maar al te duidelijk. Op de eerste plaats voor iedereen, nu de routine van alledag na de slopende feestdagen is weergekeerd en haar gang opnieuw heeft gevonden. Maar voor mij nog veel meer na drie jaar van in feite intens aftellen, met als uitkomst dat alles is zoals het is, maar wel volkomen anders. Met een huis dat opeens stukken groter lijkt en tegelijk veel meer stilte bevat. Met dingen die gedaan moeten worden en waaraan, in tegenstelling tot voorheen, nu geen ontkomen meer is. Met een huisbel die toch minder klinkt en een telefoon die zich ook niet meer zo vaak laat horen. Met jezelf nog als enig aanspreekpunt en klankbord tegelijk, dat mogelijk als voordeel heeft dat je het gelijk altijd aan je zijde hebt.

Met daarnaast het groter risico bij gebrek aan die korrigerende stem op de achtergrond dat je eerder de fout in gaat. Wat zoveel betekent als het zoeken en tasten en je weg vinden naar het punt waar dingen weer op hun plek willen vallen, waar structuren ontstaan en het houvast zich aandient met inbegrip van de nieuwe zekerheden die daar aanwezig zijn. Tot zolang blijft het leven, mijn leven, half en half een avontuur, dat andere invalshoeken en wegen verlangt om het pad ervan begaanbaar te maken. Want dat het anders is en nieuwe dimensies en gezichtspunten opent, wordt mij nu al duidelijk. Met, omdat het, zoals ik al zei, nu eenmaal is zoals het is, voldoende mogelijkheden om een positief vervolg te geven aan drie moeilijke en tegelijk zingevende jaren. Op de wijze zoals ik het bij haar leven ook met mijn Nel heb afgesproken. Zo ongeveer moet mijn leven zich hernemen. Waartoe ik mijn eerste en aarzelende stappen heb gezet, welke ondanks alles ook nog eens goed blijken te voelen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Hernemend leven

  1. sjoerd zegt:

    Je ziet vaak dat mensen dan stoppen met leven en als een zielig hoopje verder gaan in zelfbeklag. Ik denk ook dat het zo niet moet, natuurlijk is het een deel van je leven wat ineens voorbij is. Maar iedereen gaat verder. Uiteraard moet je nu ook andere afwegingen maken. Verkopen en kleiner gaan worden of afwachten en accepteren dat het huis wel groot is alleen. En het maken van deze keuzes mag je ook zelf doen. Volgens mij lukt jou dat wel…

  2. Mack zegt:

    Dat je leven verder gaat, en dat je ook weer logjes schrijft zoals je dat altijd deed is goed om te zien, maar het betekent uiteraard niet dat er nu van je verlangd wordt dat de rouwperiode over is. Zoiets duurt lang en terugvallen kunnen komen. Soms kun je dat gevoel krijgen dat anderen vinden dat het nu lang genoeg heeft geduurd met de rouw. Maar jij bent degene die dat bepaalt. En het blijft waarschijnlijk de rest van je leven. Uiteraard wordt het gemis uiteindelijk minder, en dat is alleen maar goed. Dus lach, maar schrijf ook over Nel als je de behoefte voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s