Zo’n tweede januari

Zo’n tweede januari had eigenlijk niet uitgevonden moeten worden en mocht eigenlijk ook niet bestaan. Want laten we wel zijn. Het is een dag die alleen maar weemoed oproept, als we de restjes van de achterliggende feestdagen opruimen. O.k., we moeten verder, maar van harte gaat het niet echt, omdat je overal nog die sporen van de feestdagen tegenkomt, die, of je dat nu leuk vindt of niet, wel dienen te verdwijnen. Ergens en op enig moment zal die schone lei er moeten zijn die de definitieve aftrap voor het nieuwe jaar rechtvaardigt. Maar om daar naar uit te kijken, is ook niet direkt uitnodigend als je weet dat je je eerst door die rijstebrijberg van luchtkussen, borrels en zelfgenoegzame nieuwjaarsspeeches met hun obligate vooruitblikken moet worstelen. Zit je daar al niet op te wachten, veel vreugde valt er evenmin te beleven aan alle aktiviteiten die zo’n tweede januari ook vraagt. Omdat die Kerstboom wel weg moet, net als alle versieringen, die weer voor een jaar in die vaste doos verdwijnen waarin dat Kerstpakket van 1994 heeft gezeten. En de verwijdering en onttakeling van de Kerstboom zelf kan niet anders verlopen dan dat een dik en breed spoor van naalden wordt achtergelaten.

Eigen schuld, dikke bult als dat goede voornemen om haar regelmatig van water te voorzien voor het zoveelste jaar niet wordt nagekomen. Die vorm van hardleersheid tijdens de Kersttijd blijkt dus onuitroeibaar te zijn, moeten we ieder jaar telkens weer konstateren. Zoals we op dezelfde tweede januari ook steeds moeten merken dat onze schattingen van de consumptie van oliebollen opnieuw zwaar overspannen en overtrokken waren. We leren het immers nooit. Met geen ander gevolg dan dat we nog een zak vol van dat spul hebben dat de status van tennisbal aardig nadert, want behoorlijk stuiteren kan en daarmee rijp lijkt voor de afvalbak. Waarin verder natuurlijk nog een plaatsje vrij blijft voor al die goede voornemens en grootse plannen die wel die tweede januari plegen te overleven, maar ook gedoemd zijn om binnen de kortst mogelijke tijd daar te belanden, als we uit dit jaarlijks niemandsland zijn geraakt en weer in ons gewone leven en de routine van alledag zijn teruggekeerd. Als onze reflexen en hebbelijkheden dus weer hun gebruikelijke kansen krijgen……

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Zo’n tweede januari

  1. sjoerd zegt:

    De zelfgemaakte oliebollen zijn op… En ik was al vanaf de kerst bezig met schilderen en ga ook gewoon door. Dat nieuwe jaar zegt me niet zoveel, wel dat het elke dag langer licht is…

  2. Margo zegt:

    Een huishoudelijke tip: wij hebben een zakje oliebollen gekocht en die ingevroren. Iedere keer als we zin hadden in een oliebol werd deze in de magnetron ontdooid en opgewarmd.
    Een echte kerstboom is bij mij al lang verleden tijd en ook de nepperd werd afgeschaafd wegens te veel werk en lampjes die steeds in de knoop zaten. Een ander lichtsysteem kan me misschien nog overhalen weer een boom te nemen.
    En verder denk ik er net als Sjoerd over, het enige dat telt is dat het steeds dichter bij het voorjaar en de zomer komt en de dagen langer worden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s