Unsere Mütter, unsere Väter

Op de valreep van het oude jaar heeft de VPRO ons nog vergast op een fraaie serie, een filmdrieluik waarvan gisterenavond het eerste deel was te zien op Nederland 2. Het heeft de titel “Unsere Mütter, unsere Väter” en gaat over de lotgevallen van een vriendengroep, twee meisjes en drie jongens, in de Tweede Wereldoorlog, die zij welgemoed in trekken in 1941. De film start met het feestje waarbij zij afscheid van elkaar nemen en elkaar eeuwige vriendschap beloven, zonder met hun jeugdige optimisme te kunnen vermoeden hoe de oorlog hen zal veranderen en hoe nietig zij zijn met hun illusies en idealen die wel verzwolgen moeten worden door de verpletterende gebeurtenissen van hun tijd. In het eerste luik van anderhalf uur zien we dit proces zich in alle hevigheid voltrekken rond deze jongelui, die het nog meer in verwondering ondergaan dan dat ze zich al door het lot geslagen weten. In korte, indringende shots wordt het drama al aangezet en afgetekend zoals dat de vriendengroep gaat overkomen.

Je ziet de kleine man van Hans Fallada uit “Alleen in Berlijn” en “Wat nu, kleine man” zijn ondergang onvermijdelijk en onherroepelijk tegemoet gaan. Zijn vonnis is al getekend. De vraag is nog alleen hoe dit zijn beslag zal krijgen. Die sfeer, dat noodlot hangt als een deken over dit filmverhaal dat dus ook het leven, het gevoel van de gewone Duitser in de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog als thema heeft en daarmee wel een bouwsteen kon zijn in het proces dat onze Oosterburen kennelijk nog altijd ondergaan om dat juk van het belastend verleden van zich af te werpen. In dat perspectief en tegen die achtergrond lijkt deze korte serie een geslaagde bijdrage daarin te zijn, hoewel het nog te vroeg is om een definitief oordeel te vellen. Daarvoor is het wachten op de volgende twee delen, waarvan ik wel hoop dat ze minder doorspekt zullen zijn van geweld en van bloed. Want dat is dus wel de kanttekening die ik wil maken bij “Unsere Mütter, unsere Väter”, dat ik verder in ieders aandacht kan aanbevelen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Unsere Mütter, unsere Väter

  1. fairlytrue zegt:

    Ik heb het gezien, viel er in het begin bij het feestje in. Wist niet dat het een serie is. Ik vond het een geweldig goede film, ik bleef dus kijken. Soms is er toch nog kwaliteit op tv! Inderdaad erg veel geweld, Jan haakte af. Ik kijk uit naar de volgende delen.

  2. Margo zegt:

    En die zijn de volgende zaterdagen als ik het goed heb.

  3. Het geweld en het bloed wordt meer naarmate de serie en dus de oorlog verder in de tijd gaat. Ik heb de hele serie maanden geleden gezien, gekocht omdat ik niet verplicht wil wachten en kijken. Het is een uitzonderlijk goede serie van hoge kwaliteit zonder sentimenten, realistisch, rauw en wreed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s