Relativering

Als je al probeert om het niemandsland te verlaten, waarin je toch zoals ik terecht bent gekomen, dan merk je al heel snel dat je tegen bepaalde grenzen aanloopt die zo onhebbelijk zijn om je denken en verbeeldingskracht te blokkeren. Dat werd ik gewaar toen ik een poging deed om een onderwerp bij de kop te nemen waaraan ik dan een logje zou kunnen wijden. De ene na de andere mogelijkheid werd eigenlijk zonder verdere beschouwing geskipped omdat het in mijn ogen nauwelijks gewicht en betekenis bleek te bezitten. Wat natuurlijk erg betrekkelijk is omdat de beoordeling werd gedaan vanuit een perspectief dat sterk was ingekleurd door recente en ingrijpende emoties. Want wat is nog belangrijk en stelt nog wat voor in vergelijking met het verlies van een naaste, van een geliefde? En wat is de zin van de dingen als je gezien hebt hoe dun de lijn is tussen leven en dood, tussen het tijdelijke en dat wat eeuwig is en je daardoor eens te meer doordrongen raakt van het besef dat we allemaal passanten zijn die daarom gedoemd zijn om alleen maar kouwe drukte te maken? Behoudens dan die enkeling waarvan de naam en de daden iets langer dan die tel op de oneindige eeuwigheid meegaan.

Relativering heet dat. Het bewustzijn van je eigen nietigheid mag het ook genoemd worden zoals daardoor ook maar al te duidelijk is dat alles wat wij zien, ondergaan en ervaren ook maar vluchtig is. Of moeten we ons echt druk gaan maken over de kus van Hoes, over alle parlementaire beschouwingen die per saldo prietpraat blijken te zijn of is senator Duivestein toch ineens dat licht in de duisternis dat de politiek van alledag ontstijgt en daarom van mij de aandacht verdient in de vorm van een portret in zo’n vierhonderd woorden? Dus bij lange na niet. Zover ben ik in een paar weken, paar maanden tijd wel verwijderd geraakt van de waan van de dag. Wat je dus overkomt als je door het verlies van je geliefde getroffen wordt. Een verlies dat onherstelbaar blijft, weet ik nu al zeker. Zodat het maar al te zeer de vraag blijft of ik mij nog zal laten verleiden om nog commentaren te wijden aan alle vluchtigheid die ons leven beheerst. De tijd zal het leren. Maar voorzover ik het nu kan overzien, is de mogelijkheid aanwezig dat de inhoud en de verhalen hier daardoor best wel eens anders zouden kunnen worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Relativering

  1. Mack zegt:

    Rouwen kost tijd. Dat is nu eenmaal zo. Als je het in een weekje zou kunnen verwerken zou het allemaal niet z’n drama zijn. Maar schrijf vooral wat je wilt schrijven. Of het nu over je vrouw gaat over iets totaal anders.

  2. fairlytrue zegt:

    Schrijf over wat je bezig houdt. Als het minder gaat over politiek of voetbal is dat helemaal niet erg hoor! šŸ˜‰
    Mooie herinneringen zijn ook voor andere mensen aangenaam om te lezen.

  3. sjoerd zegt:

    Het is wat Mack zegt, het kost gewoon tijd om alle zaken weer in het juiste perspectief te zien. En die tijd moet je gewoon nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s