In niemandsland

Als je leven in anderhalve week zo op zijn kop is gezet, hoewel ik mij er op had kunnen voorbereiden en het ook heb zien aankomen, is het knap lastig om de draad ervan weer op te pakken. Allereerst moet je hem maar zien te vinden, omdat in die dikke week tijd in feite alles zich aan je waarneming heeft onttrokken, op een andere plaats is komen te liggen. Verhoudingen zijn kompleet veranderd en niets bevindt zich meer in de vertrouwde kontekst. Wat was, komt nooit meer om, waardoor een nieuwe ordening een eerste vereiste is. Al was het maar om te voorkomen dat je als een kip zonder kop de leidraad van het leven weer oppakt, met de gerede kans dat je de weg heel spoedig kwijt raakt. Vandaar mijn omzichtigheid met het weer uit de startblokken komen. Zodat ik toch liever de kat uit de boom kijk en er voor kies om op zeker te gaan. En dat betekent zoveel als de dingen te doen die gedaan moeten worden, zijnde eten, drinken, wassen en koken oftewel de basisvoorwaarden vervullen om te kunnen overleven. Met daarnaast het zoeken van die aanknopingspunten die de stormen in mijn leven hebben doorstaan, de vrienden, de kennissen, de familie, die er altijd waren, zijn en zullen blijven.

Kom er maar eens om als je zonder moest. Dus houd je zulke kolossale waarden in ere en koester je ze, juist op die momenten dat je het leven weer een beetje de baas probeert te worden. Om als die ankerpunten gezekerd zijn, volgende stappen te maken en de weg te verkennnen die je verder zult, wilt of moet vervolgen. Vraagt dat een koersverandering, andere gedachten of kunnen er zaken bij het oude blijven? In die fase van herontdekking en heroverweging bevind ik mij nu. Waardoor ik geen vliegende herstart met mijn weblog kan maken. Moet ik op dezelfde wijze ermee verder gaan, een toontje hoger of lager gaan zingen of alles bij het oude laten, omdat het een beproefd recept is gebleken dat zijn waarde heeft bewezen? Ik weet het nog niet. Ik neem even de tijd om die vragen voor mijzelf te beantwoorden. Ik ga ervan uit dat mijn lezers en bezoekers geduld kunnen betrachten, of in het beste geval mij tips en adviezen kunnen of willen geven hoe ik wat hen betreft de draad op zou moeten pakken om er weer een leidraad voor mijn leven, en dus voor dit weblog, van te maken. Want neem van mij aan dat zo’n verblijf in dit niemandsland vies tegenvalt.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op In niemandsland

  1. Ximaar zegt:

    Ik herken een situatie die ik rond 1993 van een andere kant bekeek. Mijn vader verloor toen mijn moeder na een slopende ziekte. Zij is 70 geworden. Mijn vader kon als voormalig schipper wel prima koken, maar de laatste 30 jaar aan de wal beheerde mijn moeder de portemonnee en onderhield zij de sociale contacten. Ik was destijds nog thuiswonend en zorgde zo langzaamaan meer mantel. Na wat maanden kreeg mijn vader destijds de bankzaken en de acceptgiro’s (hij had er nog nooit 1 ingevuld) onder de knie. Sociale contacten opbouwen ging een stuk moeilijker maar lukte wel. Na een paar maanden was er onverwachts ook iets positiefs. Mijn ouders stonden al een tijdje ingeschreven voor een aanleunwoning in een ander dorp, het dorp waar mijn vader zijn jeugd doorbracht. Onverwacht kwam zo’n woning vrij en is hij verhuisd. Voordeel van die verhuizing was een andere leefomgeving en dus minder pijnlijke herinneringen. Maar ook bezig zijn met de toekomst, omdat er bij zo’n verhuizing van alles te regelen valt.

    Zelf heb ik destijds veel door de verlaten delen van duinen gewandeld. Ieder mens heeft zo zijn eigen manier om zulke ingrijpende gebeurtenissen te verwerken. Via mijn werk had ik voldoende sociale contacten. Maar ik begreep toen ook dat die contacten stoppen als het werk ophoudt.

  2. Mack zegt:

    Het is gewoon moeilijk. Daar verander je niet veel aan. De tijd zal het leren. Als jouw weblog je afleiding geeft zou ik er zeker mee door gaan. Maar inderdaad, er zijn andere dingen die aandacht behoeven. Ga regelmatig even naar buiten, al was het maar voor een beetje zonlicht.

  3. RadaR zegt:

    Ik heb in stille bewondering je [als ik het zo mag noemen] log-rouwproces gevolgd en blijf dat doen. Het geeft me soms het gevoel van pottenkijker, maar wat het wint is het besef dat je een band beschrijft waar ik nederig voor buig. En waar ik als mens van leer. En ik merk vanzelf wel wanneer je die zo verdraaid moeilijke draai weer zult hebben gevonden. Adviezen, die heb ik helaas niet voor je.

  4. fairlytrue zegt:

    Wat beschrijf je de verwarring goed, het gevoel dat je nu hebt. De tijd zal je leren hoe het verder gaat, ook wat betreft je weblog. Ik zou zeggen: schrijf gewoon op de oude voet door over zaken die iets in je oproepen. Ik vond je logjes over het overlijden van je vrouw heel mooi.
    Groet vanuit Wenen.

  5. basstarter zegt:

    ook door niemandsland lopen paadjes er staan gewoon geen lantaarnpalen langs zeg maar. Makkelijker lopen als op de gebaande weg is het ook niet. Maar daar kom je vanzelf wel weer uit. Verder is het inderdaad heel moeilijk om iemand soms enige moed in te spreken. Webloggen kan ook een uitlaatklep zijn, een soort biechtstoel.

  6. sjoerd zegt:

    Je moet eerst het gat dichten waarin je gevallen bent. En ik neem aan dat dat een heel diep gat is. Pas als dat gat dicht is ben je weer toe aan je eigen leven. Ik heb niet de ervaring om daarin iemand bij te staan. Ik kan hooguit zeggen dat het leven doorgaat, het staat niet even stil om op iemand te wachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s