De eenzaamheid van Cocu

Dat ik de schijn dik tegen heb, ligt uiteraard voor de hand na alle narrigheid en ergernis waarmee mijn stukjes over PSV de laatste jaren waren doordrenkt. Maar daar hadden ze het wat mij betreft in Eindhoven toen dan ook naar gemaakt. Want hoog van de toren blazen en een grote mond opzetten zonder dat dat in daden op de grasmat wordt omgezet, roept logischerwijs irritatie op. Dan vraag je kollektief om een knal voor je kop, om te kijk gezet te worden. Want zelf aangemeten noblesse, verplicht zelfs meer. Vandaar. Zoals het even vanzelfsprekend is dat ik welwillender wordt wanneer er zichtbaar op de schreden wordt teruggekeerd en nederigheid de plaats inneemt van het zichzelf opblazen tot de proporties die nooit waargemaakt kunnen worden. Wat de sympathie verklaart die bij mij aan het begin van dit voetbalseizoen door de compleet vernieuwde ploeg van PSV werd opgeroepen met haar oogstrelend en kwikzilverachtig spel. Waarvoor de debuterende trainer Philip Cocu terecht meteen de credits ontving. Zoals hij ook het boegbeeld werd 111111_176766_00692995rvan de toegenomen aaibaarheid van de Eindhovenaren. Wars van bluf en capsones wist hij iedereen voor zijn team in te nemen en werd hem, een gewone en aardige vent, dat succes van harte gegund. Evenzo door mij.

Waardoor ik nog niet eens zoveel pijn in mijn buik had van de 4 – 0 nederlaag waarop mijn favoriete Ajax in Eindhoven werd getracteerd. Des te treuriger daarom om zo kort daarna, want we praten over nog geen drie maanden geleden, de werdegang van diezelfde Philip Cocu mee te maken, nu hij al wekenlang zijn jonge, talentrijke team niet meer aan de praat weet te krijgen. Met als absoluut dieptepunt de nederlaag vanmiddag in de Rotterdamse Kuip tegen Feyenoord, waar hij zich als nooit tevoren zo eenzaam moet hebben gevoeld. Een eenzaamheid die door hem treffend in dat trainersvak langs de lijn werd belichaamd, waar hij verstijfd, haast verlamd en slechts zwijgend stond en het spel aan zich voorbij zag gaan. Verstomd en niet meer in staat om in te grijpen of een hand uit te steken. Zo zag alleen zijn er dus uit, terwijl het beeld nog bevestigd werd door die te krappe en te korte jas die hij, zo leek het wel, inderhaast had aangeschoten, en die hem helemaal tot ridder van de droevige figuur maakte, waar je alleen maar mededogen mee kon hebben. Omdat je niemand voor het oog van heel Nederland zo’n afgang gunt die ook nog eens in volstrekte eenzaamheid moest worden ondergaan. En al helemaal niet een man die zijn stinkende best doet en waar verder ook niets op aan te merken valt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De eenzaamheid van Cocu

  1. Mack zegt:

    Ik weet het ook niet meer. Dit is het eerste jaar dat Hans voor PSV is en hij krijgt gelijk dit. Maar ja, PSV fan ben je je hele leven, en jij blijft zitten tot de wedstrijd over is. Wat dat hoog van de toren blazen betreft: dat is de voornaamste reden dat ik niet van Ajax hou.

  2. RadaR zegt:

    Één ding is zeker: ik gun dit Cocu in het geheel niet. Maar de oplossing????

  3. sjoerd zegt:

    Het balletje blijft rond, dat geldt ook voor Cocu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s