Stamhouderloos

Een van de grotere verworvenheden van het feminisme is wel dat het een belangrijke bijdrage heeft geleverd om ten langen leste een raar vooroordeel uit de wereld te helpen. Hoewel, het was nog niet eens een vooroordeel, maar een doodgewone feitelijkheid, welke voortvloeide uit een kronkel in de wetgeving. En die kronkel vond haar oorsprong in de malle perceptie die zeker nog tot het jaar 2000 is volgehouden, namelijk dat mannen in een reeks van wettelijke regelingen bepaald bevoorrecht waren, in elk geval dat vrouwen niet dezelfde wettelijke positie bezaten als mannen. Dat kwam in een enkel opzicht wel heel curieus tot uitdrukking en daar werd je als vader van alleen maar dochters ook nog eens in de wandelgangen van de samenleving knalhard mee gekonfronteerd. Alsof je zowaar een tweederangs prestatie had geleverd met het op de wereld zetten van alleen maar dochters. Alsof je je daardoor in een achterstandssituatie bevond. Omdat je dus niet voor stamhouders had gezorgd. Alsof je daarmee persoonlijk verantwoordelijk was voor het uitsterven van een lijn in het geslacht Hamilton. Omdat dat kennelijk toch een van de eerste opdrachten is voor ieder mens in het kader van de wetten van de voortplanting. Was althans de stellige indruk die bij herhaling werd gewekt.

Waardoor tot voor niet zo lang geleden meesmuilen en meewarigheid tenminste je deel waren, als het al niet medelijden was omdat jij niet aan die vermeende opdracht van Moeder Natuur had kunnen voldoen. Dus in feite ook niet de toets van de biologische kritiek kon doorstaan. Wat allemaal niet hardop werd uitgesproken of jouw deel werd, maar dat je toch door die wandelgangen van de samenleving voelde rondzingen. Althans gedurende een groot deel van de twintigste eeuw. Met als logisch gevolg links en rechts toch de nodige frustraties, die als ze al niet uit de teleurstelling over het uitblijven van een zoon geboren waren, toch opgelegd werden door de omgeving, behept als die nog altijd was met van die rare vooroordelen die ook nog verankerd waren in de wetgeving. Vandaar dat het feminisme, met alle kanttekeningen die bij bepaalde uitingen ervan gezet kunnen worden, ook credits verdient. En nog wel het meest voor het feit dat het er voornamelijk zorg voor heeft gedragen dat dit vreemde onderscheid voorgoed in de wetboeken geschrapt is en ik daardoor ook het gevoel terug heb gekregen dat ik stamhouders heb afgeleverd. Hoewel het mij verder nooit een bal heeft kunnen schelen omdat ik meer dan voldoende trots kon ontlenen aan mijn drie dochters zoals ze zijn, dus alle rollen die hen ten overvloede onthouden werden, maar op de koop toe heb genomen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Stamhouderloos

  1. Margo zegt:

    Het geslacht Hamilton, en wat zou dat moeten zijn? Alle voorouders die de naam Hamilton dragen?
    Ik ben nogal in het graven in mijn familie, en dan realiseer ik mij des te meer dat ik, behalve van mijn vader, van wie ik mij naam heb, afstam van ONTELBAAR veel mensen, met ONTELBAAR VEEL namen! Ga maar eens rekenen: twee ouders, vier grootouders, 8 overgrootouders, 16-32-64-128 enzovoort enzovoort. Van allen stam ik af, waarbij de spoeling verder terug in de tijd steeds dunner wordt, dat wel, maar dat geldt evengoed voor de verre voorouder die ook al dezelfde naam als ik droeg.
    Mijn vader, (1916-2002) zei altijd dat het belachelijk was dat kinderen de naam van hun vader kregen, in plaats van die van de moeder die ze droeg, baarde en opvoedde, en daar ben ik het 100% mee eens. Ik zou uit protest eigenlijk de naam van mijn moeder moeten gaan gebruiken, ware het niet dat zij dat ook had moeten doen enzovoort.
    Waarmee ik maar wil zeggen dat je dochters Hamiltons zijn, zoals ze ook *** (je vrouws naam) zijn enzovoort. What’s in a name?

  2. Nanos zegt:

    Een man is volgens de overlevering stamhouder als hij een zoon heeft, de zoon is dat dan pas als hij zelf een zoon heeft.
    Er zijn ook mensen die het ontbreken van een zoon niet aan de man wijten, maar aan zijn vrouw. Hij heeft gewoon ‘geen goeie’ . Dat klopt, want de man is het voortreffelijke deel van de mensheid, waardoor al zijn voorrechten gerechtvaardigd zijn. Het kan dus nooit aan hem liggen.
    Overigens: In dit licht ben ik zelf ook ‘geen goeie’.

  3. sjoerd zegt:

    Dan moeten je dochters wel kinderen krijgen, anders sterft het alsnog uit. Ik heb een zoon en een dochter, maar kinderen zie ik voorlopig nog niet ervan komen… Gelukkig is dat hun keuze.

  4. Mack zegt:

    Ik hoorde eens iemand tegen mijn zwager (die toen alleen nog meiden had) zeggen: echte mannen maken mannen. Schijnt ook met leeftijd te maken te hebben, hou ouder de vader, hoe groter de kans op een meisje. Meisjes zijn natuurlijk geweldig. Jongens ook, maar ik heb een voorkeur voor meisjes. Bij mijn eigen kinderen maakt het me niks uit trouwens.

  5. Emigrant zegt:

    Ben jij nog familie van Sir William Hamilton, de man van de veel beroemdere Lady Hamilton, die eigenlijk van huis uit animeermeisje was?

    • robschimmert zegt:

      Ik betwijfel het omdat ik bij mijn naspeuringen naar mijn voorgeslacht ongeveer tweehonderd jaar geleden uitkwam bij een kantonnier in Grave beneden de sluis. Waarna ik maar gestopt ben om nog verdere desillusies te voorkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s