Zo maar wat reflecties

Zo maar wat reflecties, pop-ups die passen bij, wel voort moeten komen uit de grijsheid, de muizigheid van een stille, bijna verlaten zondag in november:

De eerste slok koffie van de dag overtreft de smaak van de edelste wijn of champagne om door de herhaling ervan weer terug te vallen tot het gewoonste vocht.

Geboortejaren zullen voor ieder toch als het scharnierpunt in de geschiedenis fungeren. Wat zoveel wil zeggen dat het moment waarop gebeurtenissen plaats vinden, altijd afgezet wordt tegen het jaar, het tijdstip van de eigen geboorte. Hoewel dat niet voor mij opgaat omdat ik midden in de Tweede Wereldoorlog het levenslicht zag en 1943 een plaats kreeg in de reeks van vijf jaren die als het breekpunt in de wereldgeschiedenis gingen gelden, waarvoor of waarna nieuwsfeiten gesitueerd werden.

Als iets aan de maand november opvalt, dan is het wel de totale stilte in mijn tuin en de natuur, omdat daarin het gekwetter van vogels ontbreekt. We moeten het dan klaarblijkelijk doen met het geluid van vallende bladeren.

Menselijk gedrag blijft vaker vreemd en onverklaarbaar. Vanwaar toch die onbedwingbare behoefte bij automobilisten om op een riskante wijze voorgangers in het verkeer in te halen en te passeren zonder dat het tijdwinst oplevert? Is het toch iets als de drang naar vrijheid of autonomie die hen daarbij parten speelt?

Het dagelijks wegen en douchen zouden zo maar de dwangneuroses van de eenentwintigste eeuw kunnen zijn geworden, nog afgezien van alle preoccupaties met cholesterolgehalte en bloedsuikerspiegel, die ook meer en meer er toe neigen om zich tot business as usual te ontwikkelen.

Het niveau van onze toegenomen welvaart kan natuurlijk ook afgemeten worden aan de zichtbare afname van de wasbeurten die auto’s op zaterdagen nog aan huis krijgen met daartegenover een duidelijke groei van de wachttijden voor de wasstraten bij onder andere tankstations op hetzelfde tijdstip.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Zo maar wat reflecties

  1. Mack zegt:

    Dat van dat inhalen, daar kan ik wel op reageren. Koos Spee beweert dat het geen enkele tijdwinst oplevert door harder te rijden, maar dat is natuurlijk een redenering van iemand die aangenomen is om de snelheid omlaag te krijgen. Als ik harder naar huis rij, levert me dat zeker 10 minuten op. De vraag is of dat belangrijk is. Ja en nee. Ik zou ook tien minuten eerder kunnen vertrekken. Maar het ritje in de auto is nu eenmaal een ingebeelde race. (vergeleek jij zelfs een bocht in Limburg niet met eau rouge?) Dat getuf achter een ander, daar hou ik niet van. Ik haal wel in, ook bij inhaalverboden. Echter nooit als er een tegenligger te dicht bij is. Het hard rijden levert ook niet zoveel voordeel op, meer het op de juiste manier een afslag op de snelweg nemen en het anticiperen. Maar de verkeerswet is wel aan truttigheid onderhevig de laatste tijd, met hun 60 km zones en drempels. Als ik een drempel heb genomen moet ik de tijd die ik daar verloren heb weer inhalen door extra te gassen. Niet handig.

    • robschimmert zegt:

      Spreekt hier een ervaringsdeskundige….?

      • Mack zegt:

        Ja, best wel. Ik zeg niet dat iedereen het zo zou moeten doen, maar de Amersfoortse weg, waar vroeger geen inhaalverbod gold, is nu overal verboden in te halen. Ben ik het dus niet mee eens. 10 kilometer achter een principieel zitten hou ik niet van. En met die drempels op wegen waar je vroeger 80 mocht ben ik het al helemaal niet eens. Schaf dan de auto af. Tegenwoordig voor je je auto hebt ingesteld tegenwoordig, je vroeger al op de snelweg zat.

  2. Margo zegt:

    Ik vind het vervelend tegen de kont van een andere auto aan te moeten kijken en dat die chauffeur bepaalt met welke snelheid ik mag rijden. Als hij mij te langzaam gaat haal ik in, heeft niks met tijdwinst te maken.
    Niet zozeer het geboortejaar maar wel de jaren voor je twintigste zijn je referentie, alles wordt afgemeten aan die periode, omdat je toen nog dacht dat zoals het toen was, het zo hoorde, moest zijn. Vooral ook omdat die periode eindeloos lang duurde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s