Dertig jaar later

Opeens stond hij daar voor me. De man die mijn bestaan dertig jaar geleden op de helling had gezet. In een tijd – we schrijven begin tachtiger jaren – dat de banen niet voor het oprapen lagen en Limburg koploper werd met zijn werkloosheidscijfer, dat door geen regio of provincie in de verste verte werd gehaald. In die jaren en in die omstandigheden gaf hij mij de zak, zette hij mij op straat, terwijl ik drie jonge kinderen had plus een hele serie verplichtingen die ik een paar jaar daarvoor was aangegaan omdat ik mij voor die baan in Limburg vestigde. Nog afgezien van de redenen waarover genoeg te zeggen was, meer tegen dan voor, en achteraf niet alleen vanuit mijn wellicht subjectieve perspectief bezien, was het enkele feit dat mij dit aangedaan werd, zoveel als wat later een traumatische ervaring genoemd werd. Met een dusdanige impact dat het jaren lang, tien, vijftien jaar van invloed is geweest op mijn functioneren in een arbeidsrelatie. Op dat moment, toen ik dus op de keien werd gezet zonder bedankt te zijn voor bewezen diensten, raakte ik mijn gevoel voor veiligheid in een arbeidssituatie definitief kwijt. En dat kunstje was mij dus geleverd door die vent die plotseling daar recht voor mij stond, in al zijn onbeduidendheid, die mij ineens opviel. Al was hij indertijd, ook toen ik hem voor het laatst zag, ook niet die verschijning die respect afdwong, laat staan ontzag inboezemde.

Met dat hoofd permanent tussen de schouders, die steelse en deels schichtige blik, dat rode haar en die sproeten, die met hun aanwezigheid al veel over zijn houding en gedrag zeiden en bijvoorbeeld verklaarden waarom de man altijd afstand hield, meneerde en mevrouwde in elke situatie en haast bangelijk nooit van zijn kamer afkwam. Zoals hij die ook betrad en verliet buiten ieders zicht, bijna beducht om een sterveling tegen het lijf te lopen. Van die direkteur, dat buitenaards wezen was dit hoopje mens overgebleven dat daar dus opeens voor mij stond en dat ik op dat gegeven moment een knal voor zijn hersens had moeten geven, als uiting van al die opgekropte en uitgestelde woede die dertig jaar lang geen ruimte had kunnen krijgen. Het tegengestelde gebeurde met mij. Deernis vervulde mij en de gedachte alleen al dat ik deze nobody die mijn schaduw niet eens bleek te halen, een klap voor zijn kop zou moeten geven, bezorgde mij net zo’n gevoel van afkeer als ik wel eens heb als ik zo lekker gemakkelijk een vlieg heb doodgeslagen. Zeg maar die hekel aan jezelf die je krijgt als je iets fout hebt gedaan of in je ogen echt laf bent geweest. Dat overkwam mij daar ter plekke toen dertig jaar in een oogwenk niet konden worden overgedaan of ingehaald, omdat de wereld, en meer precies mijn wereld, in die tijd totaal op haar kop bleek te zijn gezet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Dertig jaar later

  1. sjoerd zegt:

    Ik heb het gelukkig nooit meegemaakt, en weet niet wat ik gedaan zou hebben…

  2. Nanos zegt:

    Je was niet de enige. Een dergelijk verhaal kunnen wij ook schrijven. 1982, Kind minder, ook net verhuisd met de nodige verplichtingen en een branche die sterk leed onder de economische situatie.

  3. RadaR zegt:

    Mededogen won het van wraak. Jij zou het niet ver schoppen in de huidige maatschappij, Rob.

  4. Mack zegt:

    Het is 30 jaar verder. Tijd heelt de wonden en jij hebt wel andere dingen aan je hoofd dan wraak nemen op die manier, waar je ook niks mee opgeschoten zou zijn. Heeft hij jou herkend denk je?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s